Potosi

Eenmaal aangekomen in Potosi lopen we het treinstation uit en houden we een taxi aan waarmee we naar het hostel gaan dat we al hadden geboekt. Daar aangekomen blijkt dat we een verkeerde kamer hebben, deze gelegenheid pakken we mooi aan door het te annuleren en naar een hostel te gaan dat ons was aangeraden door de mensen in Sucre. Zo komt alles weer op zijn pootjes terecht. Ik pak weer lekker mijn tas uit en plof op het het lekkerste bed tot nu toe!!!

Als we de deur uitgaan wapenen we ons tegen de kou door bijna alle kleren aan te trekken die we bij hebben en gaan we in een leuk cafe op de plaza wat eten voodat we moe in bed neervallen en al snel in slaap vallen.

Potosi is de stad van de mijnen, de zilver mijnen. Jorinde gaat er zoiezo niet in en ik heb er nog eens een nachtje over geslapen en besloten om het toch ook niet te doen het zit me niet echt lekker. Het zijn dan ook nog steeds werkende mijnen waar je tot 3km de berg in gaat en waar dus ook gewoon nog doden vallen. Ben blij met de beslissingd die ik heb gemaakt om het niet te doen.

Verder is er in Potosi niet zo veel te doen behalve dan de mijnen en dat het heel hoog is, we zitten weer op 4000m en dat is aan alles te merken. Je kan echt soms veel moeilijker ademen alles is vermoeiend en ik heb vooral last van hele rara en intensieve dromen waardoor ik vroeg wakker ben en nog steeds moe.

We besluiten dan ook al snel om niet heel lang te blijven. Uiteinelijk zijn we er 2 dagen gebleven en hebben we wel wat rondgelopen en de markt bezogt, dat doen we overal waar we komen en een leuk kerkje. Ze hebben hier wel echt hele mooie en verfijnde kerk geefeltjes dat is dan wel weer heel mooi aan Potosi. Verder zit het weer ook niet mee een keertje.

We zijn deze dagen heel solider geweest tegenover jullie met de verschrikkelijke kou en regelmatig veel regen. De kou hier is ook zo anders want in NL kan je je binnen weer lekker warmen bij de kachel maar hier heb je nergens even een lekker warm cafe of huiskamer waar je je weer even op kan warmen.

De 2de dag zijn we op de markt de dvd van de mijnen wezen kopen en hebben deze in het hostel kunnen bekijken, dat was dichtgenoeg bij voor me, maar wel interesant en schokkend hoe het leven daar is!

Donderdag trekken we verder naar Uyuni de laatse stad voor ons in Bolivia, van hieruit gaan we naar de grens met Argentinie.

Ontspoord, op weg naar Potosi

Maandag staan we vroeg op want we gaan vandaag met de trein naar Potosi.

Nou ja trein zeg maar, ja wat zullen we er eens van zeggen? Het is een bus waar ze treinwielen onder hebben gezet, echt erg grappig. De machinist of in dit geval de chauffeur zit dan ook gewoon achter het stuur en geeft gas.

Ebo de man van het hostel is meegegaan om de kaartjes te regelen anders hadden we er om 5u s´ochtends moeten staan. Om 8u vertrekken we dan. De trein dus zo groot als een bus zit vol met de echte plaatselijke bevolking en vooral boertjes.

Ik zit prinsheerlijk voorin. Zo heb ik de schitterendse uitzichten, alleen zie ik ook hoe slecht het spoor er aan toe is en dat we gewoon over stenen en takken rijden die toevallig over het spoor heen liggen, echt geweldig!

Elke keer als we een paar huizen passeeren of niets dan komen er van alle kanten honden tevoorschijn en die eens flink tegen de trein tegkeergaan die zomaar hun territorium in durft te rijden. Wij kachelen rustig door met gemiddels 30 KM/pun en de honden houden het goed bij!

Elke uur veranderd het landschaop ongeveer en we kruizen in het begin regelmatig een brede rivier over een gammel houten bruggetje.

Regelmatig klinkt er van achter me een stem met bago por favor, dan wil er iemand uitstappen en stoppen we gewoon even in de middel of nowere. De meeste mensen gaan gewoon echt van NIKS naar NIKS echt ongelooflijk.

Regelmatig staan er een paar vrouwen met baby´s op de rug of een boertje langs de kant van het spoor en houden zo de trein aan en stappen in om evenlater weer engens waar echt niks is uit te stappen. Ze lopen waarschijnlijk uren om het treintje te kunnen nemen die de ene dag van Sucre naar Potosi rijdt en de volgende dag weer terug.

Onderweg stoppen we een keer wat langer en ren ik snel achter een paar huizen om mijn blaas te legen die toch wel erg vervelend aan het doen was met al dat gewibbel. Ik weet niet wat meer wibbelt deze trein of met een bus over een onverharde weg.

We hebben inmiddels al heel wat verlaten landschappen achter ons gelaten en hobbelen rustig verder op weg naar Potosi.

Maar als we een soort gleuf inrijden met aan allebei de kanten hoge wanden van zand dan gaat het mis. Er ligt een grote steen op de rails en door het regenzeisoen is het momenteel erg drassig. Ik zie de steen al liggen en denk deze gaat hij toch echt niet proberen aan de kant te schijven he?! Maar ja hoor hij kachelt rustig door en daar gaan we, na een raar geluid glijden we van de rails en beland het voorste deel van de trein diep in de modder.

Het lijkt wel even te gaan duren dus lopen Jorinde en ik een stukjen uit zicht om nog een keer van de openbare wc gebruik te maken. Als we teruglopen komen we een groot deel van de passagiers tegen die allemaal hun spullen hebben gepakt en gaan lopen. Een vrouw roept iets in het Quetcha tegen ons waarvan wij denken dat het iets is van in de strekking, ga toch lopen!!!

Er zijn nog 2 mannen overgebleven plus en man die al heel de tijd meereed en die een rode helm droeg. Dus wij dachten oh die is er voor als er tegnische problemen zijn. Maar nee hoor de chauffeur is in zijn nette pak door de modder gekropen en licht onder de trein aan iets te sleutelen. De andere mannen zijn stenen aan het zoeken en zo proberen ze met een krikje en wat stenen de trein weer op de rails te krijgen.

Ik loop ondertussen omhoog om te kijken of ik zo wat meer overzicht krijg van waar we zijn. Ik zie de weg en de stad al liggen maar het is waarschijnlijk nog verder dan je denkt en we hebben allbei niet echt veel zin om met de rugzak naar de weg te lopen en dan maar te hopen dat we een lift de stad in kunnen krijgen dus besluiten we te wachten. En ik heb ondertussen al geleerd altijd blijven lachen dus dit is weer een mooi voorbeeld en een ervaring die we weer aan ons lijstje kunnen voegen!

We zitten inmiddels weer op 3900m hoogte en het is behoorlijk koud. We kruipen weer de trein in om te proberen wat warmer te blijven want buiten staat er een behoorlijk giere wind.

Na ongeveer 1,5u beweegt de trein en hebben ze hem naast de rails weten te krijgen. De volgende stap is wat kleiner en we staan dan ook met 2u weer op de rails, gelukkig!!!!

We kachelen nu echt heel rustig verder en ze zijn zo verstandig geworden om de stenen die op de rails liggen weg te halen.

Helaas staat er ons nog een opstakel te wachten. Als we eenmaal de stad zijn ingereden staat er een auto te ver naar voren op de rails zodat we er niet langskunnen. Na heel wat getutter dat ook heel wat bekijks trekt komt er niemand voor de auto. Een van de mannen stapt uit en gaat kijken. De auto blijkt niet op slot te zijn dus wordt hij eigenhandig een stukje opzij gezet.

Eindelijk rijden we dan om 5u het station van Potosibinnen. En zijn we weer een ervaring rijker!!!

De witte stad Sucre

Op zaterdag avond stap ik weer samen met Jorinde op de bus naar Sucre. We staan s´avonds om 8u langs de kant van de weg in Samaipata te wachten op de bus die we moeten aanhouden. Uiteindelijk komt hij natuurlijk een uur te laat, maar we zijn weer samen onderweg. We hebben een slaapbus dus de stoelen kunnen lekker ver naar achteren maar het is toch nog een helse busrit door de bergen en voor 3/4 over de onverharde weg, dus we zijn weer lekker door elkaat geschud!!

We komen toch optijd aan om 8u s´ochtends in Sucre. Hier is het weer een taxi aanhouden en daar gaan we dan naar een heel leuk en rustig hostelletje met maar 4 kamers en we hebben een schitterend uitzicht over heel de stad. We zitten hier helemaal lekker. Ik kruip alleen meteen nog even in bed, met een dekbed, heerlijk dat is ook het eerst sinds 5 maanden. s´Middags lopen we nog even samen de stad in. Het is echt een heerlijke stad met inderdaad vooral witte huizen, maar dat valt een beetje tegen! We komen in een cafe terecht dat is opgezet door Nederlanders, er staan nu nog steeds nlse lekkernijen op de kaart. Zoals een bosche bol, bittervallen, kroketten en grootmoeders appeltaart. s´Avonds gaan we nog even op de plaza zitten die nog vol hangt met kerstverlichting, hier had ik nog even het meeste kerstgevoel van dit jaar, haha.

We kruipen allebei vroeg onder de wol en slapen heerlijk. De volgende dag bezoeken we het cementario (begraafplaats). Het is weer anders als de andere die ik heb gezien maar schitterend. Hier loop ik een paar uurtjes rond tot we eruit moeten want hij gaat om 12u dicht erg jammer. Bij de hekken is het nog een heel schouwpel want er staan nog aardig wat mensen die naar binnen willen maar gewoon de weg wordt versperd. We stappen weer lekker op de bus alsof het de normaalste zaak van de wereld is en stappen op de markt uit.

Het is vandaag dinsdag en ik wordt een beetje zenuwachtig wakker want we gaan vandaag een tour te paard maken naar het dorpje Yotala. Zodra ik bij mijn paard sta zijn de zenuwen gelukkig weg, ik krijg dan ook het traagste paard toegewezen, dat vind ik wel lekker. We zitten maar met 2 andere mensen en de gids dus een lekker klein klupje.

Om te beginnen moeten we te paard de stad uitlopen langs de auto´s, daar ben ik niet helemaal weg van maar hou me rustig gelukkig. Als we eenmaal de stad hebben achtergelaten zitten we snel meteen in de Andes met de prachtigste uitzichten die je vanaf de rusg van een paard nog intenser kan meemaken! Na een paar uur houden we halt onder een mooie boom voor de lunch. Ik ben blij dat ik er even af mag want heb verschrikkelijke last van mijn knie en kan de eerste minuten dan ook niet recht staan, erg grappig allemaal.

Na de lunch stappen we weer op. Mijn paard is wel nogal een bijter, hij probeerd constant de andere paarden te bijten dus haalt soms nogal manouvres uit. Maar gelukkig kan ik hem toch wel in de hand houden.

We komen op een rechter stuk waar we gaan galloperen, NEE denk ik, maar daar gaan we dan. Ik had onderweg al een tak gehad om mij paard afentoe wat meer aan te sporen, en Jhonny de gaucho zij heel de tijd, slaan slaan, dus daar ging ik dan en hard maar voelde me zo lekker en best veilig, vond het heerlijk. En dat heb ik ook maar weer mooi gedaan. Een stukje verder gaan we nog een keer. Hierna is het alleen nog maar afdalen, maar behoorlijk stijl. Na nog een stukje langs de weg te hebben gereden komen we bij een rivier waar de paarden even hun dorst kunnen lessen, want het is erg warm vandaag. En dan rijden we het kleine en schitterende dorpje Yotala binnen.

We worden verwelkomt door een heerlijk klein vrouwtje waar de de traditionle drank van mais voorgeschoteld krijgen. (ben even de naam kwijt volgensmij chitja). We maken nog een ronde door het dorpje vwaarna we zelf met de micro teruggaan naar Sucre. Het was een heerlijke dag vol zon en geluk momentjes!!

De rest van dedagen genieten we gewoon van de heerlijke stad en de mensen. Ze hebben hier wel een leuke traditie als aanvang van de carnaval. De jeugd loopt allemaal met waterballonetjes op straat. Er vinden dan ook regelmatig echte watergevechten plaats op de plaza, en is erg knap als je er langkomt zonder een waterballon naar je hoofd of rug te hebben gekregen. Ook de touristren sparen ze niet heb er een heerlijk vol in mijn gezicht gehad. Gelukkig is het weer er wel naar!

We bezoeken ook nog een prachtig museum ASUR, Met alle verschillende weefstijlen van de dorpjes in de omgeving. We ware nog niet klaar toen het dicht ging dus zijn we een andere dag nog terug gegaan om het af te maken zo mooi en interesant was het. Echt het mooiste museum dat ik ooit heb gezien.

Op Zondag zijn we naar het dorpje Tarabuco geweest. Hier is elke zondag een beroemde markt waar mensen van heel de omgeving heen komen en natuurlijk ook de touristen. Ik koop een paar prachtige dingen van heel fijn geweeven stoffen. En een heerlijke warme wolle poncho/omslagdoek, die zal ik later in de week ook nog hard nodig hebben. Ik had een broek en het vest dat ik aanhad meegenomen om daar weg te geven. Is zo leuk om te doen en heerlijk om hun verbaasde gezichtjes te zien. Er lopen nu 2 meisje rond ik een te grote broek en vest maar waarschijnlijk dolgelukkig.

Er liepen de prachtigste mensen rond in traditionele kleding van verschillende stammen echt heerlijk om gewoon te zitten en te kijken wat er allemaal langs komt druipen.

De volgende dag moeten we vroeg op want we gaan met de trein naar Potosi.

Het is een beetje een omsamenhangend verhaal geworden maar we hebben dan ook zoveel gedaan in de week in Sucre.

liefs

Terug naar Bolivia

Zodra de rest door de douane was draaide ik me om en heb meteen een taxi genomen naar het Ritiro bussation om mijn busticket terug naar Bolivia te kopen. Ik heb een ticket voor donderdag avond dus dat betekent dat ik nog bijna 4 dagen in Buenos Aires heb. Maar zoals jullie allemaal hebben gemerkt heb ik me niet hoeven vervelen en heb ik mooi alle tijd en ruimte gehad om de foto´s bij te werken en de verhalen te schrijven. Dat was alles bij elkaar nog een hele klus moet ik zeggen maar wel heel leuk om te doen. Ik dacht als ik het nu niet doe en ik weer in Bolivia zit of niet dan komt het er helemaal niet meer van.

Verder heb ik voor het eerst alleen op een dormi geslapen, dat is een gedeelde slaapzaal of kamer. Maar het is me niet tegen gevallen. Kon nog een nachtje blijven waar we ook met de rest hadden gezeten en toen ben ik naar een andere gegaan die hun voor mij hebben kunnen regelen dus dat was wel heel fijn. Achteraf bleek dat ook veel beter ruimer en schooner te zijn maar dan ook iets duurder. Toen ik ging verhuizen naar dat andere hostel ging er een meisje met me mee waarmee ik al op een lamer had gelegen. Ook hier kwamen we op dezelfde kamer te liggen. Dat was wel gezellig en hebben samen ondbeten en gedineerd waartussen we allebei zelf onze plannen konden trekken, dus dat was wel heel fijn en zonder verplichtingen.

Op donderdag ga ik om 3u mijn tas ophalen om naar het busstation te gaan waar mijn bus om 5u vertrekt als het goed is.

Ondertussen is het niet zo logisch dat ik weer terug kan komen in Bolivia. Ze zijn een oude wet opnieuwe leven aan het inbrengen waardoor het eigenlijk niet mogenlijk is om langer dan 90 dagen in het land te verblijven per jaar. Dit is al een beetje in tegenstrijd met de 120 dagen die Jorinde en ik al hebben gehad. Maar goed de toekomst voor mij is hier dus nog heel onduidelijk in. Heb ondertussen ook al met de ambassade gesproken maar ja die zullen natuurlijk altijd zeggen dat ze de wet hanteren, maar alle Argentijnen die ik er over heb gesproken die zeggen nee joh dat is geen probleem voor jou, en het is net een nieuwe jaar dus dan al helemaal niet. Maar goed met alle informatie die ik heb gekregen en het vooruitzicht om anders nog een aantal weken alleen te zitten heb ik besloten om de gok te gaan wagen en te kijken of ze me bij de grens tegen zullen houden of niet.

Ik zit inmiddels op het busstation te wachten op mijn bus met toch wel wat kribbels in mijn buik moet ik zeggen, van als het nu maar goed gaat! Het wordt 17:30 en 18:00 en 18:30 en 19:00 en nog steeds geen bus. Dat maakt er mijn gemoedstoestand niet echt veel beter op moet ik zeggen. Om 19:00 staat er een bus van een andere maatschappij maar iets zorgt ervoor dat ik opsta al mijn spullen pak en ga kijken of dat toch niet mijn bus is. En ja hoor het is mijn bus. Dat was z´n gekke gewaardwoording van waarom sat ik nu juist op bij deze bus en niet een van de 50 die ervoor zijn geweest in de tijd dat ik zat te wachten. Ik had zo het gevoel dat mijn beschermengel me een zetje heeft gegeven dat ik nu al bijna zeker weet dat het aan de grens ook wel goed zal gaan!

Ik instaleer me weer lekker in de bus en maak me klaar voor de hoop ik 36u die me naar Bolivia zullen brengen. De eerste nacht slaap ik vrij goed wel heel licht en de dag breng ik door met wat muziek luisteren lezen en gewoon naar buiten kijken en probeer er zo min mogenlijk bij steel te staan wat ik moet doen als ik het land niet in kom.

Om 21:00 ariveren we dan eindelijk bij de grens, hier is het weer zelf met al je spullen langs de Argentijnse kant lopen waar nu alleen een paspoort controle is en dan staat er een andere bus op ons te wachten die ons naar de emigratiedienst van Bolivia zal brengen als iedereen Argentinie uit is. Ik zit verbazend rustig te wachten en denk alleen maar, laat vooral niet merken dat je weet dat er iets niet kan kloppen maar stap met alle zelfvertrouwen die je hebt gewoon om de mannen af.

En dat doe ik dan ook. De eerste man kijkt erin maar zegt verder niks en geeft me een formulier die ik in moet vullen en dan kan ik in de volgende rij gaan staan. Deze man is wat oplettender maar staat er heerlijk in zijn eigen kleren bij en met een prop coca in zijn wang en dat maakt al dat er bij mij alle stressweg valt. Er wordt nog een keer nadrukkelijk gevraagd waar ik vandaan kom en dan gaat hij op een papiertje kijken hoe het nou ook alweer zat met de dagen. Als hij terug is vraagd hij aan zijn voorganger of hij het al gezien had en die beaamd dat en dan staat er meteen een stempel van weer 90 dagen in mijn paspoort en kan ik gelukkig het land in en verder opweg naar Samaipata.

Waar ik natuurlijk heel blij mee ben. De volgende ochtend sta ik al om 9u bij Jorinde voor de neus. Die meteen riep heeej je bent blond. Ik pak mijn spulen uit en neem een douch en dan ga ik heerlijk wat eten want na 2 dagen busvoer wil je wel weer iets anders. De rest van de week ik Jorinde nog druk bezig met werken en vermaaak ik me een beetje met niks doen veel lezen en nadenken wat ik nu verder wil, want het einde komt zo langzamehand wel in zicht, al bepaal ik natuurlijk zelf wanneer het is afgelopen maar zit er nu aan te denken om rond 14maart terug te komen. 14 Maart is dag 200 van mijn reis dus dat viind ik ook wel een mooi getal! Ik kan er ook niet al te lang meer mee wachten want het ticket moet binnenkort geboekt worden, dus de preciese datum volgd nog in deze weken.

Afgelopen donderdag hebben we nog een touristische tour gedaan, samen met Evelien, is deze week aangekomen en gaat een jaar werken op La Vispera en Corien ook een NL vrouw die in Bolivia woond met haar twee kinderen. We zijn naar een lagoun geweest waar we omheen hebben gelopen en toen naar de watervallen. Dat was erg mooi, er waren 3 watervallen van klein naar groot, we hebben in onze zwemkleding onder de waterval gestaan dat was heerlijk!

Zaterdagnacht vertrekken we met de nachtbus naar Sucre om onze reis verder te zetten.

Het is mijn om weer in Bolivia te zijn!!!

Weer terug naar Buenos Aires en verder.

Na op nieuwjaarsdag te hebben ondbeten en de spullen te hebben gepakt want we gaan vandaag weer terug naar Buenos Aires(en zit de vakantie er voor iedereen bijna op) lopen we nog even lekker naar de zee. Het was eigenlijk de bedoeling van een aantal mensen om een nieuwjaarsduik te doen, maar door de tijd enzo is het er niet van gekomen.

Ik en Sophie hebben ons wel even een weg gebaand door het zeewier en even met de benen in de zee gestaan, en daarna nog wat leuke sprongen gemaakt, zie foto´s.

Het was heerlijk weer met een goed zonnetje, hier heben we ook onze leuke HAPPY 2010 gemaakt die boven aan mijn blog te bewonderen is met onze leuke benen in krote broek!

Na nog een drankje was het dan toch echt tijd om de spullen te gaan halen en naar het busstation te gaan waar onze bus om 13:30 zal vertrekken. Het is wel fijn om een keer wat eerder in de bus te zitten want nu worden we morgen wakker en dan zijn we er al, is ook wel eens een keerje leuk. Maar we hebben ook een hele luxe bus met heel veel ruimte en eten met een wijntje erbij, als dat geen luxe is?

Iedereen slaapt redelijk, na eerst s´middags nog de nodige filmpjes te hebben gekeken of een boek te hebebn gelezen. Dat heb ik ook al geleerd om hier op de rechte wegen een boek te lezen. Is wel heel leuk en handig had namelijk nog een boek te lezen zodat deze mooi weer mee terug kon. En natuurlijk weer naar buiten gekeken naar nog steeds het saaie Patagonische landschap, nog een leuk filmpje van gemaakt maar die zie je pas als ik weer thuis ben!

We komen rond 8u aan en met 30min staan we alweer op de stoep van ons hostel. Helaas waren de kamers nog niet klaar maar we konden ons wel even douche en de zomerse kleren weer onder uit de tas plukken voor het hete weer in Buenos Aires.

Rond 11u is iedereen wel zo´n beetje klaar met rommelen en lopen we nog even met z´n alle naar de altijd gezellige en bruizende Plaza Doreggo in San Telmo waar we nog wat tostados delen voordat we uit elkaar gaan. Deze dagen gaat iedereen een beetje zijn eige gang en is het vooral winkelen geblazen!

Nadat ik Judith, Roel en Pepijn in een taxi heb gezet en ze naar de winkel wijk heb gestuurd.(had ze eigenlijk een hele andere kant op moeten sturen ze hadden echt geen idee van waar ze heen gingen, maar ja daar ben ik dan weer te zachtmoedig voor hahah.) Ben ik met de rest nog een mooi kerk/kathadraal bij de Plaza de Mayogaan bekijken. Om 2u kwamen we elkaar weer tegen voor de lunch en daarna zijn er een paar terug naar het hostel gegaan om wat uit te rusten want zijn toch wel wat brak na de nacht in de bus en met de terugreis al in het achterhoofd.

De anderen gaan nog heerlijk op een terasje zitten en daarna loop ik nog met Sophie en Pepijn langs wat winkeltjes. Als we allemaal terug in het hostel zijn bedenkt Judith dat ze nog wel een kapper wil opzoeken om te kijken of ze haar haar kunnen stylen. Ze heeft geluk er zit een kapper op de hoek. ik ga mee als tolk maar onderweg komen we alleen nog heel wat leuke winkeltrjes tegen en kopen we allebei nog wat. Eenmaal bij de kapper aangekomen blijkt dat ze haar haren inderdaad kunnen stylen, alleen zijn ze eiegenlijk net dicht maar als ze het nu doet blijven ze er voor open. Er is toch nog wat twijfel op haar gezicht te lezen al heeft ze het er altijd over en doen ze het nergens in Nederland, lopen we toch nog even terug om de mening van de andere te vragen. Die zeide natuurlijk in koor moet je doen!!!

Dus wij weer terug en daar gaat ze meteen de kapperstoel in. Als ze eenmaal bezig zijn met Judith ga ik eens vragen of ze mijn haren weer blond kunnen krijgen. Dat wil ik eigenlijk al een tijdje maar in Bolivia wouden ze het niet doen. Hier kreeg ik ook meteen het antwoord, nee dat kan niet dan moet je echt nog 3 maandjes wachten. Dus ik druip weer teleurgesteldf af. Maar na wat overleg zijn ze het er wel over eens dat ze het lichtbruin kunnen maken. Ik weet het niet zo goed maar na de kleurenkaart te hebben bestudeerd ga ik de gok toch waren. Dus daar zitten we dan allbei in de stoel bij de kapper na sluitingstijd in Buenos Aires.

Uiteindelijk zit ik er nog een paar uurtjes maar ben er gelukkig wel blond uitegkomen. Het is beter gelukt dan ze hadden gedacht en het zit vrij dicht bij mijn iegen haarkleur denk ik, maar ja die heb ik natuurlijk ook al jaren niet meer gezien.

Als we allebei klaar zijn gaan Judith en Roel sushi eten en loop ik met Berdine naar de plaza waar de rest al zit. Pepijn wou zich even opnieuw aan me voorstellen toen hij me zag echt heel grappig. Iedereen vond het weer heel snel heel vertrouwd voor mij is het denk ik nog het vreemst. Toen ik de volgendag dan ook wat blonde haren op mijn kleren vond dacht ik, wat doen de haren van Jorinde nou hier op mijn kleren hahah

Na het eten kruipt iedereen voldaan en moe ik bed en is morgen alweer de laatse volle dag erg vreemd.

De laatse dag besteed iedereen aan het shoppen en rondlopen op de markt en nog even de echte volle sfeer van Buenos Aires in te snuiven. De laatse maaltijd gaan we heerlijk tapas eten was erg lekker en heel veel zoals het hoord.

De volgende dag zitten we om 10u in de taxi naar het vliegveld. Hier aangekomen kan iedereen meteen incheken ook Berdine die uiteindelijk een paar uur eerder vliegt en dus bijna tegelijk met de rest. We hebben nog net tijd om een laatste drankje te doen en waar iedereen zijn overgebleven Pesos bij mij ik kan leveren, erg handig. Als het alweer tijd is om door de douane te gaan. Na de nodige laatste knuffels en kussen lopenze de poortjes door. Het is een heel rustig en goed afscheid met een hele andere lading als toen ik weg ging want ik zie ze toch weer snel. Als ze uit het zicht verdewenen zijn draai ik me om en loop weer rustig en lekker alleen naar buiten opweg naar mijn nieuwe avonturen.

Het was een super vakantie en hoop dat de rest er ook zo van genoten heeft als ik!!

BEDANKT!!!!!!

Pingüinos en Punta Tombo

De volgende dag splitsen we op in 2 groepen.

Judith Roel en Pepijn wouden gaan duiken en snorkelen met de zeeleeuwen. Ze moesten er verschrikkelijk vroeg voor op en terwijl wij nog aan ons ondbijt zaten kwamen ze alweer binnen gewandeld, met een triest gezicht en de woorden: het weer is nog steeds te slecht en de bood kan niet uitvaren. Dat was wel echt even balen voor ze want je kan alleen hier met die beesten duiken.

Wij hadden voor deze dag een tour naar de Pinguinos en Punta Tombo ( de pinguins in Punta Tombo) geboekt. We hadden dezelfde gids als gisteren en weer zouden we vandaag ongeveer 400km afleggen. We reden meteen in een keer door naar Punta Tombo een gebied van 11 bij 6km een pinguin colonie.Onderweg hadden we weer alleen maar uitzicht over het kale Patagonische landschap met hier en daar een paar schapen. Hugo onze gids vertelde dat het gebied dat we doorreden, bijna 200km tot 1familie behoorde en 1 boederij was. Dat is echt gigantisch bijna half Nederland is hier bezit van een enkele familie, en is een schapen boederij voor de vacht en het vlees. Hij kon het dan ook niet begrijpen en moest erg lachen toen hij hoorde dat Nederland zo klein is dat komt er hier heel moeilijk in.

Daar eenmaal aangekomen worden we in eerste instantie begroet door een klein marmotje dat het pad oversteekt maar als je iets beter kijkt en een stukje het pad bent opgelopen dan zie je overal onder elke struik of gewoon in de grond nesten met pinguins zitten. Er zijn nog veel jongen bij dus dat is erg grappig om te zien en overal hoor je hun geroep naar hun ouders voor voedsel.

We hebben hier een wandeling van 1,5km door het gebied van de colonie heen. Er is wel een pad aangegeven maar je komt echt heel dicht bij. Als er een pinguin op je af komt of het pad wil doorkruisen dan moet je zelf aan de kant gaan, de pinguin is hier de koning!!

Het zijn zulke leuke en grappige beesten met hun leuke waggeltje en vleugeltjes. En het zijn er echt duizende bij elkaar over deze strook langs de kust verdeeld. Heel veel nesten zitten dus meer dan een km van de zeelijn af dus dat is een heel op en neer geloop voor ze, maar toch komen ze elk jaar terug om hier hun jongen groot te brengen en die komen dan ook weer terug zodra ze zelf een nest gaan maken.

Ondertussen had ik ook bijna honderde foto´s van ze geschoten want elke keer denk je weer ahh deze is leuker dan de vorige. Na bijna alles gewist te hebben heb ik er nog meer dan 50 en daar staat dan weer een deel van op de weblog.

Na hier bijna 2,5u rond te hebben gelopen, want we hadden meer tijd want ook onze boot kon niet uitvaren vanwegen de wind, nu missen we alleen weer een bijzonder soort dolfijn.

Op de terugweg rijden we langs een dorpje dat hier door de Weels mensen is gesticht. We krijgen een kleine rondlijding en dan gaan we in een mooi oud huis een high tea nuttigen, het was echt heerlijk en teveel zoals het hoort!

Tegen 6u waren we terug in het hostel en konden we aan oudjaarsavond gaan denken en ons opfrissen en aankleden voor een oud en nieuw in Argentinie!!!!

De rest die vandaag onverwachts een rustdag hadden hebben de saus gemaakt voor het eten. We gaan vanavond zelf pasta maken en in het hostel eten. Er is een grote lange tafel klaargezet waar we met z´n alle aan kunnen eten en zo ook wat van elkaars eten kunnen proeven. Was wel grappig maar vaak werkt het toch niet helemaal!

De rest van de avond hebben we toch een spelletje gespeeld, dat hoord er toch wel bij, bij oud en nieuw en gewoon zitten ouwehoeren zoals Roel dat altijd zegt.

Oh ja we hebben ook aan jullie gedacht hoor en voor ons om 8u en fles champagne laten knalle om het Nederlandse nieuwe jaar in te luiden!! was erg leuk en grappig.

Maar om twaalf uur was het dan ook voor ons zover en konden we echt het nieuwe jaar in knalle. Judith, Roel en ik hadden nog wat vuurwerk gekocht zonder dat de rest het wist dus dat was wel leuk om zelf nog iets af te kunnen steken! Al werd er toch wel aardig wat de lucht in geschoten!! Rond een uur zijn we nog even naar het strand gelopen waar een vuurwerkshow zou zijn maar daar was niet echt iets van te merken dus zijn we weer rustig teruggelopen en niet al te laat naar bed gegaan want morgen gaan we alweer terug naar Buenos Aires en is het einden van deze vakantie helaas voor iedereen in zicht!!

Puerto Madryn

Na al het natuurschoon in en rond El Calafate gaan we op onze reis naar Puerto Madryn waar we kunnen genieten van het zeeleven.

Maar voor we er zijn gaat er nog een busrit van 24u aan vooraf met een overstap in Rio Gallegos van een paar uurtjes. We konden gelukkig nog net mee met zo´n grote groep al hadden we het al een paar dagen eerder geregeld, wel jammer dat er alleen semi cama bussen reden dus niet zo heel lux maar nog altijd tien keer beter dan een vliegtuigstoel.

De busrit liep voor mij heel goed al waren daar de meningen wel wat over verdeeld, ach niet heel goed geslapen maar ook niet slecht. In de 24u dat we echt in de bus zaten hebben we maar een soort landschap gezien, de uitgestrekte kale steppe landschappen van Patagonie. Daar hebben we ons echt met z´n alle over lopen verbazen dat elke keer als je je ogen weer opendeed je gewoon nog steeds hetzelfde zag.Tussen de 3en 6u kwamen we dan een keertje en dorpje of stadje tegen, dan ben je gewoon al een of twee keer Nederland door. Dan wordt je wel even met je neus op de feiten gedrukt van hoe het in Nederland is, echt een hele vreemde gewaardwording!!

Een maal aangekomen in Puerton Madryn waar we de komende 3 nachten zullen verblijven nemen we een taxi en zijn we zo in ons weer leuke en gezellige en vooral schone hostel. De kamers worden weer verdeeld, en ik pak weer even op m´n gemak mijn tas uit voor we bij elkaar komen om te kijken wat we hier allemaal willen en kunnen gaan doen.

Voor morgen boeken we een tour naar reserva faunistica peninsula valdes, oftewel het natuurpark dat op ongeveer 100km ligt van Puerto Madryn en een eiland vormt dat met een strook van 6km breed nog aan het vasteland vastzit. Hier gaan we in een dag 400km afleggen en gaan we de zeeolifanten, zeeleeuwen, pinguins en hopelijk ook orka´s die net aan beginnen te komen zien, maar die kans is nog heel klein. Hier is het enigste strand in de wereld waar de Orka´s het strand op glijden om de jongen van de zeeleewen en zeeolifanten die je trouwens ook alleen hier kan zien en in Antartica te pakken. Je kent de beelden meschien wel van tv dat is dus hier opgenomen! De walvissen zijn net een week geleden voor het laatse gezien dus die kans is wel heel klein en op de boottrip kan je ook dolfijnen zien. En onder het rijden komen we nog wat landleven tegen op schapen na dan. Heellaas waait het heel hard de dag dat we gaan en kan de boot niet uitvaren maar zo hebben we wel meer tijd bij de rest!

We belanden de eerste avond in een heel leuk restaurantje waar je heerlijk kan eten en een keer iets anders dan pizza hamburgers of grote stukken vlees. Het is een gezellige avond en we gaan allemaal vroeg en nog wat moe van de busrit naar bed.

De volgende morgen staan we al weer om 8u klaar voor de tour. We hebben een leuke gids die goed en duidelijk spaans en engels spreeks, die ben ik verder nog niet tegen gekomen. ;)

Het eerste stuk rijden we bijna in een keer door naar Punta Norte waar we de gigantische zeeleeuwen en zeeolifanten mogen bewonderen en gadeslaan in het veroveren van de vrouwtjes en het wegsturen van de vrijgezelle mannetjes, en de kracht van hun gebrul mogen voelen terwijl ze hun territorium verdedigen waar al verschillende vrouwtjes liggen met kleine zwarte hoopjes, hun jongen. Helaas mogen we de Orka´s niet aanschouwen maar het is buiten dat toch wel geweldig om hier helemaal op het puntje van het eiland waar we net 200km op hebben afgelegt dit te mogen aanschouwen! Dat gebeurd niet twee keer denk ik!

Na hier een tijd toeschouwer van te zijn geweest gaan we door naar de pinguins, dat zijn toch ook wel echt hele leuke beesten. Er zitten nog veel jongen bij dus dat is wel leuk om te zien en je kan heel dichtbij komen! Hier later nog wat meer over.

De volgende stop is aan een ander deel van de kust waar we een wandeling maken en zo steeds dichter bij de zeeleeuwen en zeeolifanten komen die ook hier lekker op het strand liggen met hier en daar een groepje pinguins ertussen. Terwijl we hier rondlopen krijgen we veel informatie over het leven van de verschillende beesten echt heel leuk en interesant en ondertussen zien we alle verschillende kleuren blauw in de zee veranderen met de zon mee.

De laatse stop is bij het enigste dorpje op het eiland waar 400 mensen wonen en waar de boot vanuit zou verrekken die we dus helaas door het weer niet kunnen nemen. Hier hebben we even de tijd om wat te eten en van het zonnetje te genieten voordat we terug gaan naar Puerto Madryn.

Het was een volle dag, maar met heel veel nieuwe en mooie beelden en herinneringen

Het Patagonisch landschap vanaf de rug van een paard!

Wie had dit ooit nog kunnen denken dat ik mezelf toch nog op een paard ga wagen maar ik ga het vandaag dan toch echt doen.

Ik heb me er de afgelopen dagen niet zo heel druk om gemaakt en heb ook gewoon goed geslapen, alleen onder het wachten kroop er wel een gezonde spanning op naar mijn buik. Maar zodra de Gaucho er was die ons op kwam halen was het ijs gebroken want Judith zei meteen. Oh ben jij nou een cowboy, waarop het antwoord was, No Soy un cowboy, yo soy un Caucho, couwboy es gay,( nee ik ben geen cowboy ik ben een gaucho cowboys zijn gay´s.) Dus de sfeer was meteen gezet.

Daar aangekomen stonden de paarden al klaar alleen moesten wij nog even een formulier tekenen dan dan gingen we. Berdine werdt als eerst op een paard gehezen en ik al als tweede. Ik dacht gewoon met ferme stappen eropaf lopen en er meteen op gaan zitten er is niks aan de hand, dus dat deed ik.

Zat in het begin nog wel een beetje wankel en mijn paard stond ook niet bepaald stil terwijl de rest van de groep ook op hun paarden werd gehezen. Maar uiteindelijk zat ik vrij rilex en was ik blij toen we gingen lopen.

De paarden kwamen allemaal meteen in beweging en vormde een rij van kont hoofd enzo. Zodra ze een kont zagen was het stop en gingen ze erachter lopen. Ik was wel blij dat het zulke tamme dieren waren die de route zelf kennen en je gewoon meevoeren het landschap in. Er liepen ook een paar veulentjes mee erg leuk om ze om de groep heen te zien rennen en spelen.

Al snel hadden we de bewoonde wereld achter ons gelaten en waren we echt alleen te paard in het gezeldschap van een aantal honden in het uitgestrekte Patagonische landschap van Argentinie.

We waren op weg naar een meer van de meren van het smeltwater van de Gletsjer ongeveer 70km verderop. Als je geluk had dan luisterde de paarden naar je maar ze luisterde vooral naar de mensen die meewaren erg fijn gevoel was dat, dat ze ze goed in de had hadden. Als ze een bepaald geluid maakte gingen ze in draf of stopte ze juist, maar met een beetje wil kreeg je ze ook zelf in beweging.

Na ongeveer 1,5u stope we langs het meer waar we afstegen en even de benen konden strekken, want die voelde ik toch al wel een beetje. Er werd een heerlijke lunch klaargelecht die we heerlijk genoten onder het genot van een wijntje en een schapenvachtje om op te zitten met uitzicht over het meer de bergen met zijn besneeuwde toppen en de paarden die rustig stonden te grazen of lagen uit te rusten.

Na de lunch gingen we opweg terug en zat ik al met wat meer zelfvertrouwen of het paard en vond ik het heerlijk om in draf mee te gaan met de rest.

Terug aangekomen in het huisje van de familie werd ons de traditionele mate thee aangeboden. Een bittere thee die hier door iedereen wordt gedronken.

Het was ook weer een geweldige dag en ik heb mezelf weer kunnen overtreffen dat is ook erg fijn.

Alleen eenmaal terug in het hostel deden de billen wel wat zeer en was iedereen toe aan een lekker warme dag.

We zijn allemaal lekker gekleurd in het gezicht door de altijd steveige wind die over het lanschap bulderd en de zon die hoog aan de hemel staat.

Het was weer een dag uit een sprookje!!!