Zodra de rest door de douane was draaide ik me om en heb meteen een taxi genomen naar het Ritiro bussation om mijn busticket terug naar Bolivia te kopen. Ik heb een ticket voor donderdag avond dus dat betekent dat ik nog bijna 4 dagen in Buenos Aires heb. Maar zoals jullie allemaal hebben gemerkt heb ik me niet hoeven vervelen en heb ik mooi alle tijd en ruimte gehad om de foto´s bij te werken en de verhalen te schrijven. Dat was alles bij elkaar nog een hele klus moet ik zeggen maar wel heel leuk om te doen. Ik dacht als ik het nu niet doe en ik weer in Bolivia zit of niet dan komt het er helemaal niet meer van.

Verder heb ik voor het eerst alleen op een dormi geslapen, dat is een gedeelde slaapzaal of kamer. Maar het is me niet tegen gevallen. Kon nog een nachtje blijven waar we ook met de rest hadden gezeten en toen ben ik naar een andere gegaan die hun voor mij hebben kunnen regelen dus dat was wel heel fijn. Achteraf bleek dat ook veel beter ruimer en schooner te zijn maar dan ook iets duurder. Toen ik ging verhuizen naar dat andere hostel ging er een meisje met me mee waarmee ik al op een lamer had gelegen. Ook hier kwamen we op dezelfde kamer te liggen. Dat was wel gezellig en hebben samen ondbeten en gedineerd waartussen we allebei zelf onze plannen konden trekken, dus dat was wel heel fijn en zonder verplichtingen.

Op donderdag ga ik om 3u mijn tas ophalen om naar het busstation te gaan waar mijn bus om 5u vertrekt als het goed is.

Ondertussen is het niet zo logisch dat ik weer terug kan komen in Bolivia. Ze zijn een oude wet opnieuwe leven aan het inbrengen waardoor het eigenlijk niet mogenlijk is om langer dan 90 dagen in het land te verblijven per jaar. Dit is al een beetje in tegenstrijd met de 120 dagen die Jorinde en ik al hebben gehad. Maar goed de toekomst voor mij is hier dus nog heel onduidelijk in. Heb ondertussen ook al met de ambassade gesproken maar ja die zullen natuurlijk altijd zeggen dat ze de wet hanteren, maar alle Argentijnen die ik er over heb gesproken die zeggen nee joh dat is geen probleem voor jou, en het is net een nieuwe jaar dus dan al helemaal niet. Maar goed met alle informatie die ik heb gekregen en het vooruitzicht om anders nog een aantal weken alleen te zitten heb ik besloten om de gok te gaan wagen en te kijken of ze me bij de grens tegen zullen houden of niet.

Ik zit inmiddels op het busstation te wachten op mijn bus met toch wel wat kribbels in mijn buik moet ik zeggen, van als het nu maar goed gaat! Het wordt 17:30 en 18:00 en 18:30 en 19:00 en nog steeds geen bus. Dat maakt er mijn gemoedstoestand niet echt veel beter op moet ik zeggen. Om 19:00 staat er een bus van een andere maatschappij maar iets zorgt ervoor dat ik opsta al mijn spullen pak en ga kijken of dat toch niet mijn bus is. En ja hoor het is mijn bus. Dat was z´n gekke gewaardwoording van waarom sat ik nu juist op bij deze bus en niet een van de 50 die ervoor zijn geweest in de tijd dat ik zat te wachten. Ik had zo het gevoel dat mijn beschermengel me een zetje heeft gegeven dat ik nu al bijna zeker weet dat het aan de grens ook wel goed zal gaan!

Ik instaleer me weer lekker in de bus en maak me klaar voor de hoop ik 36u die me naar Bolivia zullen brengen. De eerste nacht slaap ik vrij goed wel heel licht en de dag breng ik door met wat muziek luisteren lezen en gewoon naar buiten kijken en probeer er zo min mogenlijk bij steel te staan wat ik moet doen als ik het land niet in kom.

Om 21:00 ariveren we dan eindelijk bij de grens, hier is het weer zelf met al je spullen langs de Argentijnse kant lopen waar nu alleen een paspoort controle is en dan staat er een andere bus op ons te wachten die ons naar de emigratiedienst van Bolivia zal brengen als iedereen Argentinie uit is. Ik zit verbazend rustig te wachten en denk alleen maar, laat vooral niet merken dat je weet dat er iets niet kan kloppen maar stap met alle zelfvertrouwen die je hebt gewoon om de mannen af.

En dat doe ik dan ook. De eerste man kijkt erin maar zegt verder niks en geeft me een formulier die ik in moet vullen en dan kan ik in de volgende rij gaan staan. Deze man is wat oplettender maar staat er heerlijk in zijn eigen kleren bij en met een prop coca in zijn wang en dat maakt al dat er bij mij alle stressweg valt. Er wordt nog een keer nadrukkelijk gevraagd waar ik vandaan kom en dan gaat hij op een papiertje kijken hoe het nou ook alweer zat met de dagen. Als hij terug is vraagd hij aan zijn voorganger of hij het al gezien had en die beaamd dat en dan staat er meteen een stempel van weer 90 dagen in mijn paspoort en kan ik gelukkig het land in en verder opweg naar Samaipata.

Waar ik natuurlijk heel blij mee ben. De volgende ochtend sta ik al om 9u bij Jorinde voor de neus. Die meteen riep heeej je bent blond. Ik pak mijn spulen uit en neem een douch en dan ga ik heerlijk wat eten want na 2 dagen busvoer wil je wel weer iets anders. De rest van de week ik Jorinde nog druk bezig met werken en vermaaak ik me een beetje met niks doen veel lezen en nadenken wat ik nu verder wil, want het einde komt zo langzamehand wel in zicht, al bepaal ik natuurlijk zelf wanneer het is afgelopen maar zit er nu aan te denken om rond 14maart terug te komen. 14 Maart is dag 200 van mijn reis dus dat viind ik ook wel een mooi getal! Ik kan er ook niet al te lang meer mee wachten want het ticket moet binnenkort geboekt worden, dus de preciese datum volgd nog in deze weken.

Afgelopen donderdag hebben we nog een touristische tour gedaan, samen met Evelien, is deze week aangekomen en gaat een jaar werken op La Vispera en Corien ook een NL vrouw die in Bolivia woond met haar twee kinderen. We zijn naar een lagoun geweest waar we omheen hebben gelopen en toen naar de watervallen. Dat was erg mooi, er waren 3 watervallen van klein naar groot, we hebben in onze zwemkleding onder de waterval gestaan dat was heerlijk!

Zaterdagnacht vertrekken we met de nachtbus naar Sucre om onze reis verder te zetten.

Het is mijn om weer in Bolivia te zijn!!!