Maandag staan we vroeg op want we gaan vandaag met de trein naar Potosi.

Nou ja trein zeg maar, ja wat zullen we er eens van zeggen? Het is een bus waar ze treinwielen onder hebben gezet, echt erg grappig. De machinist of in dit geval de chauffeur zit dan ook gewoon achter het stuur en geeft gas.

Ebo de man van het hostel is meegegaan om de kaartjes te regelen anders hadden we er om 5u s´ochtends moeten staan. Om 8u vertrekken we dan. De trein dus zo groot als een bus zit vol met de echte plaatselijke bevolking en vooral boertjes.

Ik zit prinsheerlijk voorin. Zo heb ik de schitterendse uitzichten, alleen zie ik ook hoe slecht het spoor er aan toe is en dat we gewoon over stenen en takken rijden die toevallig over het spoor heen liggen, echt geweldig!

Elke keer als we een paar huizen passeeren of niets dan komen er van alle kanten honden tevoorschijn en die eens flink tegen de trein tegkeergaan die zomaar hun territorium in durft te rijden. Wij kachelen rustig door met gemiddels 30 KM/pun en de honden houden het goed bij!

Elke uur veranderd het landschaop ongeveer en we kruizen in het begin regelmatig een brede rivier over een gammel houten bruggetje.

Regelmatig klinkt er van achter me een stem met bago por favor, dan wil er iemand uitstappen en stoppen we gewoon even in de middel of nowere. De meeste mensen gaan gewoon echt van NIKS naar NIKS echt ongelooflijk.

Regelmatig staan er een paar vrouwen met baby´s op de rug of een boertje langs de kant van het spoor en houden zo de trein aan en stappen in om evenlater weer engens waar echt niks is uit te stappen. Ze lopen waarschijnlijk uren om het treintje te kunnen nemen die de ene dag van Sucre naar Potosi rijdt en de volgende dag weer terug.

Onderweg stoppen we een keer wat langer en ren ik snel achter een paar huizen om mijn blaas te legen die toch wel erg vervelend aan het doen was met al dat gewibbel. Ik weet niet wat meer wibbelt deze trein of met een bus over een onverharde weg.

We hebben inmiddels al heel wat verlaten landschappen achter ons gelaten en hobbelen rustig verder op weg naar Potosi.

Maar als we een soort gleuf inrijden met aan allebei de kanten hoge wanden van zand dan gaat het mis. Er ligt een grote steen op de rails en door het regenzeisoen is het momenteel erg drassig. Ik zie de steen al liggen en denk deze gaat hij toch echt niet proberen aan de kant te schijven he?! Maar ja hoor hij kachelt rustig door en daar gaan we, na een raar geluid glijden we van de rails en beland het voorste deel van de trein diep in de modder.

Het lijkt wel even te gaan duren dus lopen Jorinde en ik een stukjen uit zicht om nog een keer van de openbare wc gebruik te maken. Als we teruglopen komen we een groot deel van de passagiers tegen die allemaal hun spullen hebben gepakt en gaan lopen. Een vrouw roept iets in het Quetcha tegen ons waarvan wij denken dat het iets is van in de strekking, ga toch lopen!!!

Er zijn nog 2 mannen overgebleven plus en man die al heel de tijd meereed en die een rode helm droeg. Dus wij dachten oh die is er voor als er tegnische problemen zijn. Maar nee hoor de chauffeur is in zijn nette pak door de modder gekropen en licht onder de trein aan iets te sleutelen. De andere mannen zijn stenen aan het zoeken en zo proberen ze met een krikje en wat stenen de trein weer op de rails te krijgen.

Ik loop ondertussen omhoog om te kijken of ik zo wat meer overzicht krijg van waar we zijn. Ik zie de weg en de stad al liggen maar het is waarschijnlijk nog verder dan je denkt en we hebben allbei niet echt veel zin om met de rugzak naar de weg te lopen en dan maar te hopen dat we een lift de stad in kunnen krijgen dus besluiten we te wachten. En ik heb ondertussen al geleerd altijd blijven lachen dus dit is weer een mooi voorbeeld en een ervaring die we weer aan ons lijstje kunnen voegen!

We zitten inmiddels weer op 3900m hoogte en het is behoorlijk koud. We kruipen weer de trein in om te proberen wat warmer te blijven want buiten staat er een behoorlijk giere wind.

Na ongeveer 1,5u beweegt de trein en hebben ze hem naast de rails weten te krijgen. De volgende stap is wat kleiner en we staan dan ook met 2u weer op de rails, gelukkig!!!!

We kachelen nu echt heel rustig verder en ze zijn zo verstandig geworden om de stenen die op de rails liggen weg te halen.

Helaas staat er ons nog een opstakel te wachten. Als we eenmaal de stad zijn ingereden staat er een auto te ver naar voren op de rails zodat we er niet langskunnen. Na heel wat getutter dat ook heel wat bekijks trekt komt er niemand voor de auto. Een van de mannen stapt uit en gaat kijken. De auto blijkt niet op slot te zijn dus wordt hij eigenhandig een stukje opzij gezet.

Eindelijk rijden we dan om 5u het station van Potosibinnen. En zijn we weer een ervaring rijker!!!