Op zaterdag avond stap ik weer samen met Jorinde op de bus naar Sucre. We staan s´avonds om 8u langs de kant van de weg in Samaipata te wachten op de bus die we moeten aanhouden. Uiteindelijk komt hij natuurlijk een uur te laat, maar we zijn weer samen onderweg. We hebben een slaapbus dus de stoelen kunnen lekker ver naar achteren maar het is toch nog een helse busrit door de bergen en voor 3/4 over de onverharde weg, dus we zijn weer lekker door elkaat geschud!!

We komen toch optijd aan om 8u s´ochtends in Sucre. Hier is het weer een taxi aanhouden en daar gaan we dan naar een heel leuk en rustig hostelletje met maar 4 kamers en we hebben een schitterend uitzicht over heel de stad. We zitten hier helemaal lekker. Ik kruip alleen meteen nog even in bed, met een dekbed, heerlijk dat is ook het eerst sinds 5 maanden. s´Middags lopen we nog even samen de stad in. Het is echt een heerlijke stad met inderdaad vooral witte huizen, maar dat valt een beetje tegen! We komen in een cafe terecht dat is opgezet door Nederlanders, er staan nu nog steeds nlse lekkernijen op de kaart. Zoals een bosche bol, bittervallen, kroketten en grootmoeders appeltaart. s´Avonds gaan we nog even op de plaza zitten die nog vol hangt met kerstverlichting, hier had ik nog even het meeste kerstgevoel van dit jaar, haha.

We kruipen allebei vroeg onder de wol en slapen heerlijk. De volgende dag bezoeken we het cementario (begraafplaats). Het is weer anders als de andere die ik heb gezien maar schitterend. Hier loop ik een paar uurtjes rond tot we eruit moeten want hij gaat om 12u dicht erg jammer. Bij de hekken is het nog een heel schouwpel want er staan nog aardig wat mensen die naar binnen willen maar gewoon de weg wordt versperd. We stappen weer lekker op de bus alsof het de normaalste zaak van de wereld is en stappen op de markt uit.

Het is vandaag dinsdag en ik wordt een beetje zenuwachtig wakker want we gaan vandaag een tour te paard maken naar het dorpje Yotala. Zodra ik bij mijn paard sta zijn de zenuwen gelukkig weg, ik krijg dan ook het traagste paard toegewezen, dat vind ik wel lekker. We zitten maar met 2 andere mensen en de gids dus een lekker klein klupje.

Om te beginnen moeten we te paard de stad uitlopen langs de auto´s, daar ben ik niet helemaal weg van maar hou me rustig gelukkig. Als we eenmaal de stad hebben achtergelaten zitten we snel meteen in de Andes met de prachtigste uitzichten die je vanaf de rusg van een paard nog intenser kan meemaken! Na een paar uur houden we halt onder een mooie boom voor de lunch. Ik ben blij dat ik er even af mag want heb verschrikkelijke last van mijn knie en kan de eerste minuten dan ook niet recht staan, erg grappig allemaal.

Na de lunch stappen we weer op. Mijn paard is wel nogal een bijter, hij probeerd constant de andere paarden te bijten dus haalt soms nogal manouvres uit. Maar gelukkig kan ik hem toch wel in de hand houden.

We komen op een rechter stuk waar we gaan galloperen, NEE denk ik, maar daar gaan we dan. Ik had onderweg al een tak gehad om mij paard afentoe wat meer aan te sporen, en Jhonny de gaucho zij heel de tijd, slaan slaan, dus daar ging ik dan en hard maar voelde me zo lekker en best veilig, vond het heerlijk. En dat heb ik ook maar weer mooi gedaan. Een stukje verder gaan we nog een keer. Hierna is het alleen nog maar afdalen, maar behoorlijk stijl. Na nog een stukje langs de weg te hebben gereden komen we bij een rivier waar de paarden even hun dorst kunnen lessen, want het is erg warm vandaag. En dan rijden we het kleine en schitterende dorpje Yotala binnen.

We worden verwelkomt door een heerlijk klein vrouwtje waar de de traditionle drank van mais voorgeschoteld krijgen. (ben even de naam kwijt volgensmij chitja). We maken nog een ronde door het dorpje vwaarna we zelf met de micro teruggaan naar Sucre. Het was een heerlijke dag vol zon en geluk momentjes!!

De rest van dedagen genieten we gewoon van de heerlijke stad en de mensen. Ze hebben hier wel een leuke traditie als aanvang van de carnaval. De jeugd loopt allemaal met waterballonetjes op straat. Er vinden dan ook regelmatig echte watergevechten plaats op de plaza, en is erg knap als je er langkomt zonder een waterballon naar je hoofd of rug te hebben gekregen. Ook de touristren sparen ze niet heb er een heerlijk vol in mijn gezicht gehad. Gelukkig is het weer er wel naar!

We bezoeken ook nog een prachtig museum ASUR, Met alle verschillende weefstijlen van de dorpjes in de omgeving. We ware nog niet klaar toen het dicht ging dus zijn we een andere dag nog terug gegaan om het af te maken zo mooi en interesant was het. Echt het mooiste museum dat ik ooit heb gezien.

Op Zondag zijn we naar het dorpje Tarabuco geweest. Hier is elke zondag een beroemde markt waar mensen van heel de omgeving heen komen en natuurlijk ook de touristen. Ik koop een paar prachtige dingen van heel fijn geweeven stoffen. En een heerlijke warme wolle poncho/omslagdoek, die zal ik later in de week ook nog hard nodig hebben. Ik had een broek en het vest dat ik aanhad meegenomen om daar weg te geven. Is zo leuk om te doen en heerlijk om hun verbaasde gezichtjes te zien. Er lopen nu 2 meisje rond ik een te grote broek en vest maar waarschijnlijk dolgelukkig.

Er liepen de prachtigste mensen rond in traditionele kleding van verschillende stammen echt heerlijk om gewoon te zitten en te kijken wat er allemaal langs komt druipen.

De volgende dag moeten we vroeg op want we gaan met de trein naar Potosi.

Het is een beetje een omsamenhangend verhaal geworden maar we hebben dan ook zoveel gedaan in de week in Sucre.

liefs