Nieuwe plannen

Hola allemaal. Genieten jullie nog een beetje van de herfst in Nederland of zijn jullie het al beu? Wij hadden hier vanochtend ook een beetje herfst, het heeft heel de ochtend geregend, maar we vonden het heerlijk. Het land zit er ook echt om verlegen, heeft erg veel last van de droogte al meer dan 1000 koeien omgekomen omdat er geen water is, ook de mensen hebben er last van.

Verder vermaken we ons hier prima, met les geven zelf studeren, dansen en verschillende uitstapjes naar concertjes of de stad in en uit.

Zo zijn we vorig weekend naar Quillaqullio geweest. Een dorpje net buitende ofeigenljk aan de stad. Hier staat een mooie kerk waar een aantal keer de maagd is verschenen en door heel het dorp was markt. Hier hebben we heerlijk rondgestruind en om ons heen gekeken. Zo werd hier ook de traditionele kleding verkocht allemaal erg mooi. Hier lopen ook de jeugd en de kinderen nog in traditionele kleren. In de stad zijn het toch vooral de oudere vrouwen.

We liepen rustig over de markt toen we opeens in een verkiezingcampagne terecht kwamen van Manfred een van de presidents kandidaten. Was echt leuk om er zo in te belanden. Heb nog geprobeerd om hem goed op de foto te krijgen bijna gelukt hij zag me staan met mijn camera en zwaaide, alleen zit er een vlag voor zijn gezicht al kan je nog wel zien dat hij het is. Hij maakte en ronde door de stad en over de markt en je zag hem gewoon genieten, terwijl er op de markt eenstemmig Evo Evo Evo werd geroepen. Dat is de huidige president en staat ook weer hoog in de peilingen. De verkiezingen zijn hier op 6 december. Er zullen wel wat rellen uitbreken maar het nieuws zend alleen het ergste uit he!!!!, dus schrik niet als je er iets van op het nieuws ziet. We zullen ons dat weekend wel een beetje schuil houden. Er staat namelijk al bijna vast dat Evo zal winnen zonder of met coruptie, dus daar zal wel tegen geprotesteerd worden.

Verder was er het plan om hier tot 10 december te blijven. Dit is een beetjeveranderd. Het begon weer te kribbelen, en alles begint hier weer een beetje op het einde te lopen dus gaan we al op 23 november verder. Zo kunnen we eerst nog 3 weken rondreizen voor ik verder moet naar Buenos Aires. We gaan dan naar Santa Cruz en daar naar het nationale park. Naar een dorpje Saimaipata waar we in een eco lodge willen verblijven. Hier heb je ook nog een oude Inka stad en ga ik proberen om over mijn paardenangst heen te komen, ze hebben er namelijk ook paarden. Want het zou wel vet zijn om in Argentinie een tocht te paard te kunnen maken. Hierna gaan we door naar Sucre, een schitterende stad met allemaal witte huizen en waar in de buurt ook weer meer dan genoeg te zien in.

Het weekend van 12 en 13 dec gaan we terug naar Cochabamba, zo kunnen we hier wat spullen achterlaten en ik vertrek vanuit hier met een bus van 72u naar Buenos Aires. Is uiteindelijk de meest goedkopen en minst vermoeiende manier. Anders was ik ook 3 tot 4 dagen onderweg geweest en moest ik nog eten en slapen. Behalve vliegen dan maar dat is 6 tot 8 keer zo duur.

Jorinde blijft nog 3 weken in de buurt van Cochabamba in een eco project werken en komt mij later achterna naar Buenos Aires.

Gisteren zijn we met alle kinderen van een project naar een speeltuin geweest. Was echt geweldig. Veel kinderen zijn nog nooit het dorp of de berg afgeweest. Alleen de busrit er naartoe was al een hele belevenis. Ze zaten allemaal met verbazing naar buiten te kijken terwijl ze aan het zingen waren. Eenmaal in het park aangekomen was het de kunst de kinderen nog even bij elkaar te houden om wat dingen uit te leggen en toen stoven ze uit elkaar de speeltuin in. Heerlijk met de kinderen gespeeld, mee de glijbaan af en de schommels duwen. Overal was het profi malou hier hier, was echt een super dag. Ondanks de bui regen die we kregen, het regent nooit en natuurlijk net die ochtend wel. Maar de kinderen vonden het allemaal even heerlijk. Na de lunch mochten ze nog even spelen en toen was het iedereen bij elkaar roepen en houden voor de afsluiting van het jaar. Er werden prijsjes uitgedeeld voor de kinderen die in verschillende catagorie het beste waren en op het einde kreeg iedereen nog een vel met stickers, zijn ze allemaal gek op. In de bus terug naar boven was het een stuk rustiger. Alle kinderen waren vol van alle indrukken, en terwijl ik met Remi zat te praten viel er een jongetje tegen mijn rug aan in slaap. heerlijk. Het was een super dag.

heel veel liefs

PS Ik heb ook nog fotos onder de kopjes vrijwilligerswerk en cochabamba de tweede gezet. Verder een beetje een brutale vraag maar ik kan het zelf niet doen. Mijn foto ruimte is op. Dus mocht je willen heel graag. Ik merk ook dat somige mensen het vervelende vinden om hier op de weblog te reageren, maar ik geloof dat ook niet iedereen mijn mail adres heeft. Wil je me nou persoonlijk mailen, laat dat dan even weten via het weblog en dan mail ik jou.

vrijwilligerswerk

Hoi hier ben ik weer. Heb zin om weer wat van me te laten horen al is er niet zo heel veel te vertellen. Al valt dat op het einde altijd weer mee.

We hebben hier al een aardig levetje opgebouwd in de afgelopen 3 weken.We hebben al een leuk ritme.

Op maandag geven we s´ochtens les met onze origami. Dit bereiden we zelf voor en bedenken we wat we met de kinderen gaan maken. Voor deze lessen kopen we ook zelf de spullen. Dit was nog een hele opgaven, bijna alle papierwinkels gehad tot we er eentje vonden waar ze hadden wat we zochten. (gelukkig) Maar goed, voor de eerste les was ik behoorlijk zenuwachtig, maar dat is ook wel weer gezond. De dag ervoor hadden we een afspraak met Mili, een leerares en zij heeftons uitgelecht hoe we er moesten komen. De volgende ochtend wij bepakt en bezakt met alle spullen, voorbeelden gaan we op weg naar boven zoals het hier genoemd wordt. Het gebouw licht boven op een berg vanwaar je een schitterend uitzicht hebt over de vallei en de stad.

Ik sta voor degroepen van 1 tot 3 en Jorinde voor de groepen 4 tot 6. Dus ik heb de kleintjes dat vind ik wel leuk. Maar goed toen we dat hoorde was het wel even slikken voor me, alleen voor een klas van 25 kinderen. Maar dat is niet helemaal zo het geval, ik sta er namelijk samen met Remi een jongen die ik nog uit NL ken en hier nu ook woond en werkt , verder nog een boliviaanse en nog een vrijwilligster uit Litouwen. Dus met zijn 4e, dan moet het wel te hendelen zijn he.

Remi heeft uitgelecht wat we gaan doen, en ik ging de tafels langs om te kijken hoe het ging en omte helpen. Was echt super, alle kinderen waren heel enthousiast zelfs de jongens, daar waren we nog even bang voor. Toen ik alle tafels had gehad en iedereen z n kaart met vlieger en 2 hondjes afhad stond ik met wel 15 kinderen om me heen samen bloemen te vouwen, Dat was echt helemaal geweldig voelde me helemaal op mijn plaats. Heb ook al mijn eerste leerares cadootje gehad. Heb de kaart van Carmen een van de meisjes gehad, echt helemaal super. We gaan hier elke maandag ochtend les geven heb nu al weer heel veel zin in de volgendeles.

Hier zijn we rond 12u klaar en dan gaan we met de bus en trufi naar huis waar we even rustig kunnen lunchen voor we de spullen pakken voor de Engelse les en weer met een trufi opweg gaan naar het district. Nou ja Jorinde gaat engelse les geven en ik ga mee voor de mentale ondersteuning en wat te assisteren in liedjes en nakijken. Hier zijn we dan weer klaar om 6u en dan nemen we een trufi terug naar het centrum en wachten we tot 7u, dan begint onze dansles. Na een uurtje te hebben gedanst, zijn we helemaal afgebrand van de dag en gaan we snel naar huis om te eten en uit te rusten. En weet je!!! ze zenden hier op maandag avond grey´s anetomy uit yoepie!!!!!!!! Dus na dit te hebben gekeken val ik heerlijk volzadigd in slaap.

Op woensdag geven we in de middag origamiles en daarna gaan we weer lekker naar dansles. Op dinsdag en donderdag hebben we zelf spaanse les en studeren we verder heel de dag. Zo alles bij elkaar zijn we dus lekker bezig. Zo lekker dat we besloten hebben hier tot ongeveer 10dec te blijven. Zo kunnen we echt iets opzetten met de kinderen en nog lekker doorgaan met beter spaans te leren spreken.

Met mij spaans gaat het best lekker. Kan het allemaal aardig volgen en het schijnt dat ik het ook al redelijk praat. (al vind ik zelf nog niet echt maar goed daar werk ik aan) Ook dat maakt vorderingen. Maar goed na nog 5 weken en het lesgeven en bezig met zijn met de kinderen, dan moet je ook wel spaans praten, daar leer je ook veel van. Hoop ik het toch wel onder de knie te hebben als we hier weggaan.

Conclusie, we vermaken ons hier prima, en gaan in de weekenden het land wat meer verkennen, want na 10dec is het toch wel tijd om meteen door naar Buenos Aires te gaan want kan moeilijk mij familie laten wachten he

Reacties zijn nog steeds van harte welkom, mochten er onderussen meer mensen skype hebben onddekt mijn naam is malouboom als je me wil zoeken, tot snel.

Ga volgendeweek foto´s maken dus die staan er met een weekje wel op.

liefs

De eerste ervaringe in Cochabamba

We zitten inmiddels al weer anderhalve week in Cochabamba.

Hier heb ik natuurlijk een week echt helemaal niks gedaan. Heb me er goed aan gehouden. Mijn dag zag er een beetje als volgt uit. Er werd geen wekker gezet. Als ik wakker was bleef ik nog lekker een tijdje in bed liggen met mijn Ipod aan de oren. Als ik dat beu was stond ik op en kon ik gewoon heerlijk in mijn pyama ondbijten, yippie we hoeven voor het eten even de deur niet meer uit. Mijn ondbijt bestaat dan uit yogurt met mueslie en een kiwi. Oke, na dit heerlijk buiten voor de deur met de benen nog net in de zon op te hebben gegeten is het tijd om me in het zwembad te wagen. Dat is in het begin even doorbijten maar het wordt al elke dag wat warmer. Als ik hier mijn 30 baantjes heb gezwommen en nog wat heb rondgedoberd klim ik er weer uit en begeef me naar de douch. Na een heerlijke douch en helemaal wakker te zijn blijf ik me stug elke dag gewoon opmaken en pak ik mijn boek en ga buiten zitten lezen. En dan is het vaak al weer tijd om te gaan lunchen. Ze hebben hier gelukkig beter brood als in Peru en met een bakkertje in de straat elke dag vers. En we hebben heerlijk broodbeleg, we hebben lekkere kaas gevonden, nutella, pindakaas en de o zo gepreven jam natuurlijk. Maar voor mij even geen jam dat krijg ik nog elke dag als we weer verder gaan reizen. Na de lunch is het even uitbuiken en genieten van het feit dat ik weer kan genieten van het eten. En dan was het vaak een uur of 2 en begaf ik me naar het internet cafe waar ik heel wat uurjes achter skype met oma en opa, mama, sophie, judith en roel, tom en papa en oma en berdine heb doorgebracht echt heerlijk. Hier was ik dan rond 5u wel mee klaar want dan moesten jullie allemaal naar bed en dan ging ik weer terug naar huis en zetelde me weer in een stoel met Ipod, boek of gewoon mijn gedachtes. Zoals je wel leest heb ik echt een hele rilexe week gehad en voelde het ook een beetje aan alsof ik vakantie had.

Maar goed dat was een week. Verder ben ik ook druk gewees met het vinden van een internet cafe die mijn camera wou openen in de site zodat ik mijn foto´s eindelijk bij kon werken. Dit is heel de week niet gelukt. Toen kwamen we op het idee om he via de usb te proberen. En ja hoor dit lukte gelukkig wel dus ben ik nu ondertussen de laatste foto´s op de site aan het zetten.

Verder zijn we naar Cristo geweest. We zien hem boven op de berg staan vanuit het zwembad. We zijn door schande wijs geworden en gaan lekker met de takelbaan omhoog. Hierbij komt ook wel kijken dan het veel te heet is om de ruim 1200 treden van de trap op te lopen en dat er veel overvallen plaatsvinden. Dus voor onze eiegen veiligheid en lichaam gaan we lekker lui omhoog. Hier boven aangekomen heb je natuurlijk weer een schitterend uitzicht over heel de stad. Zo kan je goed zien dat je nog wel degenlijk in de bergen zit, dat heb je niet zo in de gaten omdat de stad vrij plat is. Maar goed hier zitten we heerlijk een tijd stilletjes te genieten van het uitzicht tot we het weer tijd vinden om naar beneden te gaan. We lopen de verkeerde straat in en zo belanden we in het centrum en gaan we eerst nog even lekker een ijsje eten voor we doorlopen naar huis.

Cochabamba is wel een stad van uiterste. Doortdat het midden in het land licht en al het verkeer hier langskomt hebben ze ook werkelijk alles. Dit heeft zich dan wel weer op een leuke manier geordend. Want je hebt hier een straat met alleen maar kinderkledingwinkels, dan een straat met alleen maar copie shops, electronica, en ga zo maar door. En zie je dus ook echt luxe auto´s door het centrum rijden terwijl daarnaast een vrouw met 3 kinderen op straat zit te bedelen en de straatkinderen rondlopen.

Gisteren zijn we mee geweest naar het project van onze leerares Gardenia. Dat is in een buitenwijk waar zij vroeger als kind zelf is opgegeroeid alleen was het toen allemaal nog land dat haar varder bezat. We worden vriendelijk ondvangen door de kinderen en de lerares Vanessa. Het gaat allemaal lekker gaotisch en uiteindelijk komt het eropneer dat we voor de klas worden gezet om engelse les te geven. Dit is wel even slikken maar Jorinde doet het goed en ik probeer ook nog een beetje mee te helpen. Als eerste krijge we een groep die nog geen engels heeft gehad en moet het ww to be uiteglecht worden. De uitspraak wordt met veel gelag nagezecht. De tweede groep heeft al wel wat engels gehad. Hier hebben we een engels liedje meegzongen en de kleuren mee geoefend. En toen was het al weer tijd. Het was een erg leuke ervaring maar laat mij maar lekker creatief met de kinderen bezigzijn. Woendag gaan we toneel spelen, en we gaan ze ook nog leren origami vouwen. Er worden zo vel lessen ingevuld met handarbeid waar de kinden dingentjes kunnen maken om dan later op straat te kunnen verkopen.Hier gaan we het de komende weken wel naar ons zin mee hebben. Het is ook lekker om weer bezig te zijn.

En dit geloven jullie nooit maar we gaan 2x per week naar arabische dansles (buikdansen) een beetje vreeemd als je in Zuid-Amerika zit maar wel erg leuk. Dit krijgen we ook van Gardenia. En we hebben gisteren de eerste les gehad en het ging best goed, zo heb ik nog eens iets positiefs aan het feit dat ik zo over elastisch ben. Dacht dat ik vandaag krom zou lopen van de spierpijn maar dat is helemaal niet het geval.

Zoals je ziet hebben we het hier erg naar ons zin en is er genoeg te doen als we willen. Maar we zijn ook heel blij met ons appartementje en de rust die we hier hebben, heerlijk.

liefs

Ziek zijn en weer beter worden!!!!

Ik ben weer helemaal beter. Maar ben wel lang ziek geweest.

Ik heb waarschijnlijk in de eerste week al een parasiet opgelopen in Nasca. Want dan ben je net op reis en denk je ohh leuk laten we in een echt Peruaans tentje gaan eten. Hebben ze er gaan kaart dus bestel je maar gewoon een nummer en wachten we maar af watj e voor geschoteldkrijgt. Dit blijk een echt Peruaans vis gerecht zijn, echt heel lekker. Maar dus achteraf waarschijnlijk de boosdoener van mijn vele ziek zijn.

Maar goed dan kom je in Cusco aan en denk je ohh ik heb last van de hoogte en ga je verder maar gewoon door met de dagenlijkse dingen. Na een paar dagen voel ik me echt nog steeds niet goed en ga ik naar een dokter op school. Hier krijg ik pillen voor mijn keel en ik kan een gratis test laten doen voor mijn diaree. De volgende dag ga ik na het lab en mag ik voor het eerst in een potje poepen. Monica is meegweest en we moeten en uurtje wachten op de uitslag, dus dat doen we. Er blijkt niks mis te zijn. Monica belt de dokter en geeft me weer een ander pilletje en een vies drankje tegen het uitdrogen. De rest van de dag blijf ik ziek in bed liggen. De volgende dag gaat het wel weer en gaan we lekker heel de dag de stad in. Die avond kom ik thuis en vraagt monica hoe het met mijn buik is. Dus ik vertel dat ik heel de dag naar de wc moest, daar schrok ze van en neemt me meteen mee naar de apotheek voor nog meer pilletjes en een drankje. Bleek later dat ik van dat drankje zoveel energie had, hahah

Maar goed na een paar dagen op wit brood te zijn gezet door Monica voel ik me weer een stuk beter en ondertussen ga jeamaar gewoon door want er is zoveel leuks te doen en te zien.

Goed een week later lig ik denk ik geveld door de griep in bed met koorts, en weer diaree. Deze week gaan we naar Taray en ben ik daar ook nog niet zo lekker en wordt ik erg verkouden. En dan is onze laatste week in Cusco alweer aangebroken en heb ik nog steeds diaree, het zal wel aan het eten liggen denk je dan.

Vanuit Cusco gaan we door naar Puno. Hier bezoeken we een eiland waar we ook een nacht verblijven en dus thuis bij een familie eten. Hier gaat alles goed en ik sleep me weer de berg op voor een schitterend uitzicht want je bent er maar een dag en je wil toch wel wat zien. Als we weer terug zijn in Puno wordt ik snachts wakker met de ergste diaree tot nu toe, maar s´ochtends blijkt dat Jorinde ook ziek is, we hebben waarschiujnlijks wat verkerd gegeten op het eiland. We blijven allbei heel de dag in bed. Maar ja als je dan ziek bent in een hostel moet je voor alles naar buiten, dus slepen we ons aan het einde van de dag uit bed om wat eten te gan zoeken, al krijg ik niks weg want ben echt kotsmisselijk. Jorinde gooit alles die avond eruit maar mij lukt dat niet dus blijft de misselijkheid maar zitten.

En dan is het al weer tijd om door te gaan naar Copacabana. Hier gaan we lekker niks doen en alleen maar uitrusten. Maar ik blijf wel heel lang erg ziek en kan niet zo veel meer dan niks doen en proberen om wat te eten. Want de misselijkheid blijft aanhouden. Hier wordt het dan eindelijk ook voor mij duidelijk dat mijn lichaam toch wel ziek is.

Je wil zo graag veel zien en doen en dan is het wel lastig om goed naar je lichaam te luisteren. Maar goed hier besluiten we dat het toch wel echt tijd wordt om een dokter op te zoeken want voel me wel heel vaak echt niet lekker. Alleen is het ziekhuis hier niet aan te raden dus is het wchten tot La Paz.

Ondertussen heb ik mijn ouders al op de hoogte gesteld van mijn toestand en mama heeft een goed prive kliniek gevonde in La Paz waar we heen kunnen.

Meteen de volgendedag in La Paz nemen weeen wat luxer hotel in de straat van de kliniek en gaan we gewapend met eigen naalden op weg.

Daar aangekomen wordt er meteen een dokter gehaald die ook wat engels spreekt en wordt ik meteen geholpen. Ik som mijn klachten op en dan moet ik gaan liggen. Mijn Bloeddruk wordt gemeten ik krijg zo´n klemmetje op mijn vinger en een jaren 60 termometer in mijn mond. Ondertussen wordt mijn buik bevoeld en beluisterd maar daar heb ik verder geen pijn aan. En dan komt er toch ik moet zeker weten of je geen parasiet hebt, dus wordt ik begeleid naar een andere kamer om bloed te laten prikken. Hier gaat alles er heel goed en schoon aan toen. De naald wordt uit de verpakking gehaald waar ik bij ben, en het is een kundige vrouw, verder voel ik er niks van. Oke dat is ook weer achter de rug, maar dan komt er toch weer dat potje tevoorschijn. Of ik ook even voor een monster wil zorgen.

Oke daar ga ik weer op naar de wc in gezelfschap van mijn potje. God is me vandaag goed gezind en ik krijg er wat uit. Ik geef het af en dan is het wachten geblazen. Gelukkig duurt het niet al te lang en na een uurtje is de uitslag er al.

En blijkt dat ik wel een parasiet heb, al een volwassen ook. Dus dat betekent dat ik het al lang bij me heb en daar eigenljk constant ziek van ben geweest.

En dan komt de klap hard aan want dan wil je hoofd pas echt beseffen dan je lichaam ziek is. Ik krijg pillen voorgeschreven om het te doden en zo kunnen we weer terug naar het hostel. Waar ik meteen in bed kruip. De komende dagen voel ik me vooral s´ochtends heel beroerd. Mijn eetlust komt wel langzaam terug. Ik heb ondertussen ook al 5 kilo verloren.

Maar goed we willen allebei graag weg ui La Paz dus blijven we nog een dag langer die ik in en rond het hotel doorbreng en dan gan we verder naar Cochabamba, de plek waar we een maand zullen blijuven. Dat zal ook wel wat rust geven.

Ondertussen zitten we al een paar dagen in het appartement, het is echt helemaal geweldig. We hebben heerlijke bedden kunnen zelf lekker koken en er is een zwembad. Dat is wel echt helemaal super het is hier namelijk snikheet. Ik probeer dan ook zo min mogelijk in de zon te komen.

Ik voel me nu weer 2 dagen helemaal goed en kan weer heerlijk genieten van eten, wat een belevenis!!!!!!!!!!!

Alleen blijf ik nog wel last hebben van diaree dus zijn we vanochtend hier weer naar een prive kliniek gegaan. En ja hoor mag ik weer in een potje poepen (ik wordt er nog bedreven in). Maar ik ben parasiet vrij verklaard gelukkig. Nu heb ik nog wat pilltjes gekregen voor mijn darmen maar voel me verder weer helemaal top.

Ik ga de rest van de week lekker niks doen, een beetje zwemmen, lezen schrijven, muziek luisteren en internetten en veel en goed eten om mijn lichaam weer aan te sterken.

Het klinkt zo meschien wel allemaal heel zwart wit maar je hebt nu wel alle ellende achter elkaar he, ondertussen heb ik ook echt genoten van alles wat we hier meemaken. Hoe zal dat zijnnu ik weer helemaal beter ben dan is alles nog geweldiger.

Copacabana, La Paz en Cochabamba

Het is al weer een tijdje geleden maar hier ben ik weer.

We zijn goed aangekomen in Copacabana. Het was nog een heel avontuur om de grens over te komen. Eerst moesten we in Peru naar het ene kantoor voor een stempel en dan na het andere om het te laten controleren, maar alles was goed gelukkig. Als je dan al je stempels bemachtigd hebt in Peru moet je lopend de grens over naar Bolivia, dat heeft wel wat. Ook hier mag je weer in de rij voor je stempel omBolivia in te mogen. Ook dit gaat allemaal soepel, alleen krijgen we om te beginnen maar 30 dagen, dit moeten we dus nog laten verlengen.

Als iedereen al zijn stempels heeft gaan we weer de bus in en rijden nog een stukje tot we in Copacabana zijn. Echt een heerlijk stadje direct aan het Titicacameer. We nemen een hostel aan het strand en gaan hier een paar dagen alleen maar genieten van het uitzicht de warmte en de rust. Al begrijpen de Boliviane niet dat we niet naar een eiland gaan of meteen verder trekken.

Het is verder ook echt een hippie stadje kwa toeristen dan. Vind het altijd leuk om te zien hoe rilex ze leven. Op straat zie je hier heel veel mensen die sieraden maken. Dat knopen ze van en soort touw. Ik spreek een jongen aan met draids of hij er ook een op bestelling kan maken. Na wat uitleg in half engels en spaans begrijpen we elkaar en gaat hij voor mij een ketting maken waar hij 3 van mijn stenen in gaat verwerken. Echt superleuk dus. Dan is het nog even bedenken welke kleuren. 3x raden........het is blauw met paars en wit geworden.

Verder doen we helemaal niks, lekker op het strand zitten, lezen, muziek luisteren en uitrusten want het is de laatste tijd allemaal heel snel gegaan. We zitten in en straat met allemaal restaurantjes dus hebben we het elke keer weer voor het uitzoeken.

Jorinde heeft al wat contact met de plaatselijke kindjes gehad. We zijn wezen waterfietsen met 3 kindjes erg leuk, alleen was het nog wel een gevecht om terug naar de kant te komen, volgensmij is het allemaal een grote familie die hier werkt. Maar na wat bijsturen komen we toch mooi optijd aan de kant en zijn de kinderen meteen verdwenen.

Na hier ongeveer 3 dagen te hebben geluierd is het weer tijd om verder te gaan naar La Paz. Wat een hectische en drukke stad als je uit zo´n rustig stadje komt. We besluiten hier dan ook niet al te lang te blijven en snel door te reizen.

Onze volgende reisbestemming is Cochabamba. Dit is een busrit van ongeveer 7u die ons gelukkig een stuk naar benden brengt. We zijn in en locale bus beland, ook wel een keer leuk. En met een hele aardige buschauffeur, hij laat elke lifter binnen. Maar wij zitten prinsheerlijk helemaal voorin en kunnen van het uitzicht genieten die ons de prachtigste kleurenpalleten laat zien in de bergen. Van wit naar oker geel, oranje, vuur rood, tot het diep paarse en dan naar turkois en alle tinten blauw tot bijna diepzwart en alle tinten bruin, schitterend dus. Na een uur te laat zijn aangkomen nemen we een taxi en maak ik kennis met mijn eerste straatkindje dat aan en potje lijm zit, echt heftig om te zien.

We komen aan in een leuk hostel waar we 2 nachten blijven terwijl we ondertussen opzoekgaan naar en plek waar we eentijd kunnenblijven.

Onze plannen zijn natuurlijk ook weer lekker gewijzigd. We gaan hier ongeveer een maand blijven. Een vriendvan mij woont hier en is bezig met het opsetten van een project, hier hopen we wat bij te kunnen helpen.

Ondertussen willen we ook graag nog een paar weken Spaanse lessen volgen om het echt wat beter te leren spreken, want dan kan je er zo veel meer uithalen met de plaatselijke bevolking en dat is toch wel heel leuk. Bart kende een vrouw die Spaanse lessen geeft en zelf ook nog Nederlands spreekt. Ze heeft een NL man en heeft een tijd in NL gewoond. Dit klinkt ons allebei wel heel goed in de oren, want van Nederlands naar Engels en dan naar Spaans is erg vermoeiend. Morgen hebben we een afspraak met haar en gaan we kijken hoe we het gaan doen.

Ondertussen hebben we ook een superplek gevonden waar we een maand kunnen blijven. Het is een klein appartementje bij een hostel. Met eigen keuken en badkamer, kunnen we heerlijk een maand lang zelf voor ons eten zorgen. Want elke dag 2 of 3 keer opzoek naar een restuarant om te eten gaat ook wel een keer vervelen. En wat het mooie is er is een zwembad bij. Echt super rilex en ook heerlijk want het is hier erg warm. Ook s´avonds koelt het niet heel veel af. Dat is wel even wennen na weken onder 3 of 4 wollen dekens te hebben geslapen. Dus dat wordt weer lekker op slippers lopen. Toen we gisteravond naar buiten gingen om te eten voelde het ook echt aan als de eerst warme zomeravond heerlijk.

Vandaag hebben we met Bart wat door de stad gelopen. Hier is de grootset markt van Bolivia,echt overweldigend. Hier gaan we nog een keer een dagje voor uittrekken. Verder is het een leuke maar ook hele grote stad met veel buietnwijken met problemen. Om de stad heen is ook veel te zien dus we zullen ons hier niet snel vervelen.

Ik dacht ik heb niks te vertellen, is het toch nog een heel verhaal geworden, maar zo is iedereen weer wat op de hoogte.

Ik laat snel weer wat van me horen, Had ook nog de laatse foto´s van Cusco eropgezet natuurlijk onder het kopje Cusco.

kus

puno en eilanden

Maandag zijn we vertrokker uit Cusco, het voelt goed, om weer lekker verder te trekken en naar het onbekende te gaan.

We moeten weer heel vroeg op staan en hebben ons laatste ondbijtje bij Monica en George. Het is raar op afscheid van ze te moeten nemen en we ze waarschijnlijk nooit meer zien. Ze hebben heel goed voor ons gezorgd. Met nog niet alteveel spierpijn in de benen van Machu Pichu vertrekken we om kwart over zeven naar het busstation om onze bus te halen naar Puno.

We hebben een heerlijke busrit, met bijna geen bochten en weer de prachtigste landschappen, met flamingo´s die had ik hier niet verwacht echt heel grappig. Met maar anderhalfuur vertraging komen we aan in Puno en kunnen we voor het eerst onze ogen laten glijden over het Titicacameer, inmensgroot!!!!!!!! en stappen we uit na een busrit van 8u met al iets meer spierpijn in onze beenen.

We slapen in een leuk guesthousje, pakkenn onze spullen uit rusten even uit en dan gaan we de stad in om wat te eten. Heerlijk dat we weer zelf in de hand hebben wat we eten, de eerste week voor mij niks met aardappelen en soep!!!!!!! We belanden bij een heerlijke pizzaria met houtoven en genieten van het eten.

We hebben allbei niet zo heel goed geslapen, we voelen dat er erg weinig zuurstof is. We maken er een heerlijk rustig dagje van, we moeten nog een beetje bijkomen van het weekend. Na het ondbijt lopen we naar het Titicacameer, (aan het einde van de straat)en gaan wenaar de pier, hier regelen we bij een plaatstelijke man ons vervoer naar de eilanden voor de volgende dag. We lopen nog een stukje langs het meer en zitten een tijd te schrijven tot we allbei door en door koud zijn en op zoek gaan naar een warm cafeetje. De rest van de dag hoppen we van cafe naar cafe en restaurant, het is te koud om buiten te zijn. Een heerlijk rustig dagje dus.

Vandaag woensdag, gaan we naar de rieteilenden Usos en dan door naar Amantani waar we een nacht zullen verblijven bij een plaatstelijk gezin. We zijn nog geen 5min onderweg of de motor valt uit, er worden verschillende tasjes tevoorschijn gehaald met onderdelen en dan proberen ze hem te maken, zonder succes. Als ze de hoop hebben opgegeven en voor een andere boot willen bellen (ze hebben hier ook allmaal een mobiel) bukken 2 van de mede reizigers zich erover en hebben hem al snel aan de praat en kunnen we eindelijk vertrekken.

De Usos de rieteilanden zijn echt geweldig. We krijgen helemaal een uitleg van hoe ze ze maken, echt heel leuk. Eerst heb je dus 1m van iets van aarde en daarop nog 1m met riet in lagen om en om horizontaal en verticaal. Het loopt heel verend, maar daar wen je al snel aan. Na hier een tijdje te hebben rondgekeken, en uitgenodigd te zijn door een vrouw om in haar huisje te komen kijken, (met tv op zonne energie) gaan we weer verder.

Het is een heerlijk boottocht met schitterende vergezichten van ongeveer 3u naar Amantani. Hier aangekomen staat onze gastvrouw voor een nachtje al te wachten in prachtigetraditionele kleding en lopen we naar haar huis. Echt snel gaat het niet maar we komen er. Als mijn hart weer een beetje tot rust is gekomen krijgen we een lunch en ga we allebei even plat liggen. Als we weer een beetje zijn bijgekomen gaat we naar buiten, want het is hier zo mooi dat het zonde is om binnen te blijven. Beatriz komt aan met een kaartje van hoe we naar de reunies kunnen lopen, en waar je een uitzicht hebt over heel het eiland. Ze loopt een stukje mee en dan gaan we alleen verder.

Het is ongelooflijk tot waar je lichaamtoe in staatis, nog even geleden lagen we allbei nog helemaal buiten adem op bed en nu zijn we weer een berg aan het beklimmen, en nog een stijle ook. Maar goed na een tjd komen wij dan ook eindelijk boven en worden we beloond met inderdaad een prachtig uitzicht, en kan je zo ver kijken als je kunt over het meer heen. Hier blijven we een tijd zitten genieten en zien we nog een prachtige zonsondergang op het Titicacameer. Als het bijna donker is lopen we naar beneden, Jorinde was zo slim om een zaklamp mee te nemen. Dit gaat een stuk sneller we zijn zo beneden. Na het avondeten kruipen we allebei voldaan en doodop in bed.

De volgendedag moeten we dit prachtige eiland alweer verlaten.

Op de terugweg bezoeken we nog een eiland, bend de naam even kwijt. hier is een hele lange en hoge trap naar de top. We lopen hem een stuk op maar besluiten al snel om lekker terug naar benden te lopen en aan het water te gaan zitten. We hebben heerlijk op de rotsen naar het geluid van het water van het Titicacamer zitten luisteren en wat zitten lezene en schrijven, wat een rust!!!!!

De terugreis gaat goed en we zitten heerlijk in het zonnetje te genieten. Morgen nog een rustdagje en om nog wat dingen te regelen en dan vetrekken we zaterdag naar Copachabana in Bolivia.

hoop dat ik er morgen nog wat foto´s op krijg heb al 4 cafees gehad maar het lukt op het moment niet, die hebben jullie dus nog tegoed.

liefs

Machu Pichu

Na een kort nachtje voor ons allebei voor mij nog wat langer als voor Jorinde, want we hebben ons over laten halen om gisteravond nog mee uit te gaan, moeten we om 8u bij Inka Life zijn voor onze tour naar Machu Pichu.

Daar worden we naar ongeveer nog 20min te hebben gewacht opgehaald door een mini busje dat ons naar Hidorelactrica of zoiets zal brengen vanwaar we nog een stukje met de trein gaan naar Auguas Callientes.

Na ongeveer nog een uur stil te hebben gestaan en wat rondjes te hebben gereden opzoek naar een hotel waar nog 2 mensen stonden te wachten vertrokken we eindelijk uit Cusco . Het was een stel dat voorin moest zitten, en dat hebben we dan het eerste uur ook in geuren en kleuren mogen aanhoren hoe verot ze wel niet zat.

Maar goed wij zaten ook zowat met de knieen in de nek want het is allemaal nou niet bepaald op de westerse benen gebouwd. Het eerste stuk van de reis bragt ons naar de Secter Valley en verder. Na de eerste stop hebben Jorinde en ik ook van plek geruild en ga we weer verder de bergen in, na 2 reispillen ben ik nog steeds misselijk maar probeer ik me op de weg te concentreren voor zover ik die kan zien. De rit brengt ons helemaal naar de top van de bergen waar we in de verte de sneeuwe zien liggen en tussen de wolken doorrijden echt schitterend. Ongeveer halverwegen gaan we van de geasfalteerde weg af en gaan we verder op een smal onverharde weg, hier voel ik me wel beter op. Onderweg moeten we regelmatig een stroom water uit de bergen oversteken die over de weg heen een weg naar beneden zoekt. Na nog een kortje stop met een heerlijk inka cola ijsje moeten we nog ongeveer een uur rijden en dan zijn we in Santa Tereza waar we zullen gaan lunchen. Het is imiddels al 3u en hebben ook wel honger. In het restaurant komen we erachter dat het hier wemeld van de muggen en we er niks voor bij hebben, ik wordt dan ook helemaal lekgestoken. Na de lunch is het nog een keer een uurtje rijden en dan moeten we ons ook nog haasten voor de trein van half .

Maar we halen heb en kunnen heerlijk genieten van een rustige treinrit van een uurtje naar Auguas Callientes onze stop voor vandaag. Daar worden we opgewacht door 2 gidsen die ons via het bustsation (ik wist niet dat je ook met de bus omhoog kan klinkt er verlijdelijk) gaan we naar het restaurant waar we zullen eten, voor nog wat informatie, en dan worden we eindelijk naar ons hotel gebracht waar ik geniet van een heerlijke warme douche en nog even mijn ogen dichtdoe voor we gaan eten om 20:00.

Na het eten worden de tickets voor Machu Pichu uitgedeeld maar heel ons busje krijgt niks, blijkt even laten dat ze het geld ervoor nog niet binnen hebben en ze dus geen tickets voor ons kunnen kopen. De enige oplossing om er zeker van te zijn dat we morgen echt naar Machu Pichu kunnen is om nu zelf nog het geld te geven en dan te hopen dat we het morgen terug krijgen. Toevallig en gelukkig had ik nog aardig wat geld bij me gestoken en konden we zo onze tickets voorschietten. Door heel deze poppenkast lag ik uiteindelijk pas om 11u in bed.

Om 3u gaat de wekker alweer, na een ondbijt van een banaan meer kan ik niet weg krijgen maken we ons klaar om tegen 4u aan te kunnen lopen. Jorinde is er stug en zorgt ervoor dat ik ook echt ga lopen. We willen wat spullen in het hotel achterlaten, er is niemand te zien maar ik hoor een tv en ga kijken en roepen of er iemand reageerd. Dat is helaas niet het geval, ik stap een stukje de kamer in en zie een jongen in coma op bed liggen met een bak eten op zijn kop op de grond en de vork nog een stuk verder, hij is met geen mogenlijkheid wakker te krijgen dus besluiten we de sleutel maar op de ballie te leggen ente proberen of er bij hetrestaurant en ook hotel iemand is. Daar hebben we meer geluk en kunnen we toch nog een deel van onze spullen achter laten.

Eenmaal buiten wordt ik ook een beetje wakker en zie het al iets meer zitten, we lopen door een uitgestorven stadje opzoek naar de weg die ons naar Machu Pichu zal bregen. Na een tijdje laten we lichten achter ons en is het tijd om onze zaklampen tevoorschijn te halen. Ik hang mijn hoofdpijnlampje om mijn nek en ze lopen we verder op de weg die we denken dat goed is. We zien nog een stel achter ons lopen, daar wachten we voor de zekerheid even op om te vragen of we goed zitten, dat is zo dus lopen we verder het pikdonker in. We zijn allebei niet zo´n held in het donker dus schrikken we regelmatig van een of ander geluidmaar welopen stug door.

En dan komen we bij de eerste trap die ons omhoog brengt. Deze kom ik nog goed op en ben erg blij dat ik alleen de meter voor me zie want dan kan ik niet kijken hoever we nog moeten. Ik heb mijn horloge weer aan Jorinde gegeven want ken mezelf inmiddels en zo lopen we door. De eerste trap is niet zo lang en brengt ons weer naar de weg die we een stuk volgen tot de volgende trap. De trapen worden steeds langer dus stop regelmatig om even op adem te komen. Ik ben gelukkig niet de enige en passeer regelmatig mensen die ook even uit staan te hijgen. De trappen volgen zich steeds sneller op en we klimmen aardig omhoog. Op een gegeven moment komen we in een open stuk en zie prachtig de wolken tussen en rond de bergen hangen. Het is echt heerlijk dat het nog zo donker koud en vochtig is, al staat het zweet toch echt overal. Ik heb op de pijltjes ook nummers ondekt die aftellen zo kan ik toch nog een beetje zien hoe ver het nog is. Het begint al wat licht te worden en de laatste maar ook de monsterlijkste trap kunnen we zonder lampje lopen en dan komen we eindelijk boven. Ik vind dat ik het heel goed heb gedaan moet alleen mijn ademhaling onder controle krijgen dat is het hem vooral. We hebebn het in1 uur en 40 minuten gelopen best goed.

We gunnen onzelf even een moment om te zitten en wat te eten. En trek snel een sjaal en jas aan want koel heel snel af en dan gaan we in de rij staan. Tegen zessen komt de bus aan met Carlos de gids en onze tickets en kunnen we mooi om 6u mee naar binnen lopen. Daar moeten we nog even wachten tot de groep compleet is maar kunnen zo onze ogen voor het eerst over Machu Pichu laten glijden die nog half achter de wolken schuil gaat, echt schitterd.

Als de groep compleet is wordt hij opgesplits in 2 groepen een engels en een spaanse, wij besluiten dapper om bij de spaanse te gaan. Na eerst een halfuur uitleg te hebben gehad over de geschiedenis en ik mijn gedachten lekker laat afdwalen en geniet van het hier zijn en de wolken die langsdrijven en het zonnetje dat zijn best doet om erdoorheen te komen luisterd Jorinde aandachtig naar het verhaal. Hierna hebben we nog 1,5 uur een rondlijding door de stad langs de balangrijkste plekken, ik ben zo kapot dat ik me moeilijk kan concentreren en gewoon overal geniet van het uitzicht en het hier zijn.

Na alle uitleg hebben we zelf nog 2 uurtjes voordat we weer naar benden moeten lopen. We besluiten om omhoog te lopen voor het overzicht over Machu Pichu. Als ik dat zie dan voel ik pas ik ben echt in Machu Pichu, super. Hier heb ik een hele tijd zitten genieten terwijl Jorinde nog een stukje verder omhoogloopt. En dan is het alweer tijd om aan de afdaling te beginnen.

Het is inmiddels snikheet, ik bind mijn sjaal om mijn hoofd en zo zetten we onze eerste stappen op de trap naar beneden. Je moet regelmatig van been wisselen want al die onregelmatige trappen zjn nou niet echt goed voor je knieen. Als we rond de helft zijn begin ik maar Jorinde ook aardig op het einde te lopen, als ik stil sta sjeeken mijn benden helemaal dus kan ik maar beter in beweging blijven. Eindelijk hebben we de laatse strap gehad en nu moeten we alleen nog een stuk terug lopen naar het stadje, dat gaat erg langzaam. Onderweg komen we nog water tegen waar we heerlijk ons hoofd wat me kunnen afkoelen en dan komen we eidelijk aan in Auguas Callientes. Ik had mezelf een heerlijk waterijsje beloofd, hebben ze ze nergens dat was wel even een teleurstelling. Na nog wat eten en drinken te hebben ingeslagen voor de terugreis is het echt tijd om terug naar het restaurant te gaan om onze spullen en het treintickets op te halen. Waarna we ons weer meteen omhoog moeten hijsen om naar de trein te lopen waar we ons einelijk neer mogen laten ploffen en trots mogen zijn op onze prestatie van vandaag want bijn iedereen is met de bus terug naar beneden gegaan.

In de trein probeer ik wat te eten en te slapen en dan zijn we alweer aangekomen op de plak waar we verder met het busje moeten. Ik had bedacht dat ik wel voorin wou zitten liever slecht zitten dan weer heel de weg misslijk. Maar het blijkt dat we voorin echt heel rilex kunnen zitten. We stouwen onze tassen en jassen onder onze voeten en zitten zo nog beter als achterin. Als de 2 aankomen die op de heenweg voorin hadden gezeten, blijkt dat ze dat weer willen en naast elkaar willen zitten, ik geef en niet aan toe en blijf lekker zitten waar ik zit.

We zijn allebei weer helemaal wakker en kunnen lekker kletsend van het uitzicht en de rit zonder misselijkheid genieten. Na een tijd te hebben gereden begint het heel hard te waaien en te regenen. Na een tijd staat er een auto stil op de weg en zien we voor ons hoe een berg lawine zich naar benden zet. De auto´s hopen zich aardig snel op en een aantal mannen gaan in de stromende regen kijken hoe het ervoor staat. Het blijft zich maar bewegen en er komen regelmatig flinke keien naar benden zetten. Het is de enige weg dus zit er niks anders op dan te wachten op de hulptroepen om de weg weer vrij te maken. Voor ons stop een taxi en stapt er een jongen in zijn box uit die zich doodleuk in de regen gaat staan wassen en dan weer zeiknat terug in detaxi stapt, haha iedereen moest erg laggen. Na ongeveer een half uur te hebben gewacht komt er een vrachtwagen in beweging die zich eroverheen waagt, er volgt nog een vrachtwagen en zo is er een weg geslagen tussen al het zand en stenen. De auto´s en busje beginnen zich er ook overheen te wagen al beweegt het nog steeds.

Onze chaufeur gaat de gok ook wagen en rijd er met bibberende handen overheen, maar alles gaat gelukkig goed. Nog even de banden controleren of er gaan stenen tussen zitten en dan kunnen we verder rijden. Heel de weg verder komen we veel stenen en zand tegen op de weg maar daar is wel doorheen te rijden. We rijden langs een prachtige berg met sneeuw als het al donker begint te worden. We hadden om 7u afgesproken met nog want mensen van school om te gaan eten maar dat gaan we niet halen en kunnen ze verder ook op geen manier berijken dus is het hopen dat ze zo slim zijn om de conlusie te trekken dan we vertraagd zijn.

We komen uiteindelijk rond 8u aan in Cusco en stappen minden stijf uit dan ik had gedacht, snel zoeken we nog even wat te eten en dan gaan we snel naar huis om een douch te nemen en te slapen want morgen moeten we weer vroeg op voor de bus naar Puno.

Alles bij elkaar was het doodvermoeiend maar oh zo mooi leuk en de moeite waard, echt geweldig. Al is een langer stuk met de trein wel aan te raden, we hebben nu 2x 7tot8 uur in de bus gezeten. (De foto´s volgen nog.)

alweer de laatse week in Cusco

Morgen hebben we al onze laatse spaanse lessen, wat is de tijd hard gegaan he?

Deze week hebben we het rustig aan gedaan want we gaan weer een drukke tijd tegemoed. We zijn ook allebei een beetje leermoe en merken dat een maand echt precies goed was. Vorige week waren de lessen heel heftig er werden zo´n beetje 2 weken in 1 gepropt. Deze week hebben we wat minder gramma en meer lezen leren en praten.

Ik heb best wel wat geleerd van spaans, maar echt spreken doen we nog geen van beiden, al Jorinde wel meer als mij. Maar we hebben alles heel netjes uitgewerkt en kunnen nog mooi zelf doorstuderen. Al kan ik het al wel allemaal aardig volgen. Alles wat we nu al geleerd hebben is mooi meegenomen en onderweg zullen we ook nog wel het nodige bijleren.

Er beginnen zich ook al plannen te vormen voor de komende tijd. Zaterdag gaan we richting Machu Pichu en zondag gaan we het dan echt zien, ben echt heel benieuwd. Ik sta inmiddels al bekend als Malou met de slippers, want heb de afgelopen weken op niks anders kunnen lopen door mijn blaren, al ben ik er nu wel echt helemaal aan verknocht. En is het gewoon een paar sokken mee voor als de avond valt, ik ben toch de toerist dus dat kan dan ook wel he!! Maar goed, ik heb dus ook de afgelopen weken alle bergen beklommen op mijn birkrnstocks en ga dus ook Machu Pichu bekijken op mijn slippers, ben weer aan het treenen met mijn schoenen maar het is nog allemaal nieuwe huid dus durf ik er nog niet de bergen mee op voor ik het weer kapot loop.

We komen zondag in de middag weer terug in Cusco en dan vertrekken we maandag om 8,00 met de bus naar Puno. Daar zullen we ongeveer een week blijven en daar in de buurt verschillende plaatsen en eilandjes bezoeken in het Titicacameer. En dan gaan we al weer oversteken naar Bolivia. We zijn bezig om al in Bolivia op een bio boerderij te gaan werken, voor de fun maar ook om mijn spaans in practijk te moeten en kunnen brengen. Ons oog is nu gevallen op een aantal boerderijen in het zuiden. Dit zal dan beteken dat we eerst een aantal weken gaan rondreizen en dan naar het zuiden gaan om daar een paar weken te werken, en dan kunnen we van daaruit mooi door naar Argentinie.

Vamiddag liepen we terug van school naar de bushalte, en heb ik heel de tijd foto´s lopen maken. Want je dekt heeld de tijd ohh we zijn hier eenmaand dus dat komt nog wel, waardoor er dus ondertussen nog bijna niks op de foto staat, wel grappig hoe dat dan werkt.

Verder is er op het moment niet zo veel te melden, ook wel een keer lekker he. O ja ik ben weer helemaal beter nu hopen dat dat zo bijft!!! Het is wel echt heel leuk en fijn om nog steeds van iedereen zoveel reacties te krijgen, okal is het vaak hetzelfde dan weet ik toch dat je het gelezen hebt en het leuk vond.

Ik heb ook nog meer foto´s onder het kopje Taray gezet, weet niet of dat duidelijk was. Hoop snel van iedereen wat te horen.

liefs