Ik ben weer helemaal beter. Maar ben wel lang ziek geweest.

Ik heb waarschijnlijk in de eerste week al een parasiet opgelopen in Nasca. Want dan ben je net op reis en denk je ohh leuk laten we in een echt Peruaans tentje gaan eten. Hebben ze er gaan kaart dus bestel je maar gewoon een nummer en wachten we maar af watj e voor geschoteldkrijgt. Dit blijk een echt Peruaans vis gerecht zijn, echt heel lekker. Maar dus achteraf waarschijnlijk de boosdoener van mijn vele ziek zijn.

Maar goed dan kom je in Cusco aan en denk je ohh ik heb last van de hoogte en ga je verder maar gewoon door met de dagenlijkse dingen. Na een paar dagen voel ik me echt nog steeds niet goed en ga ik naar een dokter op school. Hier krijg ik pillen voor mijn keel en ik kan een gratis test laten doen voor mijn diaree. De volgende dag ga ik na het lab en mag ik voor het eerst in een potje poepen. Monica is meegweest en we moeten en uurtje wachten op de uitslag, dus dat doen we. Er blijkt niks mis te zijn. Monica belt de dokter en geeft me weer een ander pilletje en een vies drankje tegen het uitdrogen. De rest van de dag blijf ik ziek in bed liggen. De volgende dag gaat het wel weer en gaan we lekker heel de dag de stad in. Die avond kom ik thuis en vraagt monica hoe het met mijn buik is. Dus ik vertel dat ik heel de dag naar de wc moest, daar schrok ze van en neemt me meteen mee naar de apotheek voor nog meer pilletjes en een drankje. Bleek later dat ik van dat drankje zoveel energie had, hahah

Maar goed na een paar dagen op wit brood te zijn gezet door Monica voel ik me weer een stuk beter en ondertussen ga jeamaar gewoon door want er is zoveel leuks te doen en te zien.

Goed een week later lig ik denk ik geveld door de griep in bed met koorts, en weer diaree. Deze week gaan we naar Taray en ben ik daar ook nog niet zo lekker en wordt ik erg verkouden. En dan is onze laatste week in Cusco alweer aangebroken en heb ik nog steeds diaree, het zal wel aan het eten liggen denk je dan.

Vanuit Cusco gaan we door naar Puno. Hier bezoeken we een eiland waar we ook een nacht verblijven en dus thuis bij een familie eten. Hier gaat alles goed en ik sleep me weer de berg op voor een schitterend uitzicht want je bent er maar een dag en je wil toch wel wat zien. Als we weer terug zijn in Puno wordt ik snachts wakker met de ergste diaree tot nu toe, maar s´ochtends blijkt dat Jorinde ook ziek is, we hebben waarschiujnlijks wat verkerd gegeten op het eiland. We blijven allbei heel de dag in bed. Maar ja als je dan ziek bent in een hostel moet je voor alles naar buiten, dus slepen we ons aan het einde van de dag uit bed om wat eten te gan zoeken, al krijg ik niks weg want ben echt kotsmisselijk. Jorinde gooit alles die avond eruit maar mij lukt dat niet dus blijft de misselijkheid maar zitten.

En dan is het al weer tijd om door te gaan naar Copacabana. Hier gaan we lekker niks doen en alleen maar uitrusten. Maar ik blijf wel heel lang erg ziek en kan niet zo veel meer dan niks doen en proberen om wat te eten. Want de misselijkheid blijft aanhouden. Hier wordt het dan eindelijk ook voor mij duidelijk dat mijn lichaam toch wel ziek is.

Je wil zo graag veel zien en doen en dan is het wel lastig om goed naar je lichaam te luisteren. Maar goed hier besluiten we dat het toch wel echt tijd wordt om een dokter op te zoeken want voel me wel heel vaak echt niet lekker. Alleen is het ziekhuis hier niet aan te raden dus is het wchten tot La Paz.

Ondertussen heb ik mijn ouders al op de hoogte gesteld van mijn toestand en mama heeft een goed prive kliniek gevonde in La Paz waar we heen kunnen.

Meteen de volgendedag in La Paz nemen weeen wat luxer hotel in de straat van de kliniek en gaan we gewapend met eigen naalden op weg.

Daar aangekomen wordt er meteen een dokter gehaald die ook wat engels spreekt en wordt ik meteen geholpen. Ik som mijn klachten op en dan moet ik gaan liggen. Mijn Bloeddruk wordt gemeten ik krijg zo´n klemmetje op mijn vinger en een jaren 60 termometer in mijn mond. Ondertussen wordt mijn buik bevoeld en beluisterd maar daar heb ik verder geen pijn aan. En dan komt er toch ik moet zeker weten of je geen parasiet hebt, dus wordt ik begeleid naar een andere kamer om bloed te laten prikken. Hier gaat alles er heel goed en schoon aan toen. De naald wordt uit de verpakking gehaald waar ik bij ben, en het is een kundige vrouw, verder voel ik er niks van. Oke dat is ook weer achter de rug, maar dan komt er toch weer dat potje tevoorschijn. Of ik ook even voor een monster wil zorgen.

Oke daar ga ik weer op naar de wc in gezelfschap van mijn potje. God is me vandaag goed gezind en ik krijg er wat uit. Ik geef het af en dan is het wachten geblazen. Gelukkig duurt het niet al te lang en na een uurtje is de uitslag er al.

En blijkt dat ik wel een parasiet heb, al een volwassen ook. Dus dat betekent dat ik het al lang bij me heb en daar eigenljk constant ziek van ben geweest.

En dan komt de klap hard aan want dan wil je hoofd pas echt beseffen dan je lichaam ziek is. Ik krijg pillen voorgeschreven om het te doden en zo kunnen we weer terug naar het hostel. Waar ik meteen in bed kruip. De komende dagen voel ik me vooral s´ochtends heel beroerd. Mijn eetlust komt wel langzaam terug. Ik heb ondertussen ook al 5 kilo verloren.

Maar goed we willen allebei graag weg ui La Paz dus blijven we nog een dag langer die ik in en rond het hotel doorbreng en dan gan we verder naar Cochabamba, de plek waar we een maand zullen blijuven. Dat zal ook wel wat rust geven.

Ondertussen zitten we al een paar dagen in het appartement, het is echt helemaal geweldig. We hebben heerlijke bedden kunnen zelf lekker koken en er is een zwembad. Dat is wel echt helemaal super het is hier namelijk snikheet. Ik probeer dan ook zo min mogelijk in de zon te komen.

Ik voel me nu weer 2 dagen helemaal goed en kan weer heerlijk genieten van eten, wat een belevenis!!!!!!!!!!!

Alleen blijf ik nog wel last hebben van diaree dus zijn we vanochtend hier weer naar een prive kliniek gegaan. En ja hoor mag ik weer in een potje poepen (ik wordt er nog bedreven in). Maar ik ben parasiet vrij verklaard gelukkig. Nu heb ik nog wat pilltjes gekregen voor mijn darmen maar voel me verder weer helemaal top.

Ik ga de rest van de week lekker niks doen, een beetje zwemmen, lezen schrijven, muziek luisteren en internetten en veel en goed eten om mijn lichaam weer aan te sterken.

Het klinkt zo meschien wel allemaal heel zwart wit maar je hebt nu wel alle ellende achter elkaar he, ondertussen heb ik ook echt genoten van alles wat we hier meemaken. Hoe zal dat zijnnu ik weer helemaal beter ben dan is alles nog geweldiger.