Maandag zijn we vertrokker uit Cusco, het voelt goed, om weer lekker verder te trekken en naar het onbekende te gaan.

We moeten weer heel vroeg op staan en hebben ons laatste ondbijtje bij Monica en George. Het is raar op afscheid van ze te moeten nemen en we ze waarschijnlijk nooit meer zien. Ze hebben heel goed voor ons gezorgd. Met nog niet alteveel spierpijn in de benen van Machu Pichu vertrekken we om kwart over zeven naar het busstation om onze bus te halen naar Puno.

We hebben een heerlijke busrit, met bijna geen bochten en weer de prachtigste landschappen, met flamingo´s die had ik hier niet verwacht echt heel grappig. Met maar anderhalfuur vertraging komen we aan in Puno en kunnen we voor het eerst onze ogen laten glijden over het Titicacameer, inmensgroot!!!!!!!! en stappen we uit na een busrit van 8u met al iets meer spierpijn in onze beenen.

We slapen in een leuk guesthousje, pakkenn onze spullen uit rusten even uit en dan gaan we de stad in om wat te eten. Heerlijk dat we weer zelf in de hand hebben wat we eten, de eerste week voor mij niks met aardappelen en soep!!!!!!! We belanden bij een heerlijke pizzaria met houtoven en genieten van het eten.

We hebben allbei niet zo heel goed geslapen, we voelen dat er erg weinig zuurstof is. We maken er een heerlijk rustig dagje van, we moeten nog een beetje bijkomen van het weekend. Na het ondbijt lopen we naar het Titicacameer, (aan het einde van de straat)en gaan wenaar de pier, hier regelen we bij een plaatstelijke man ons vervoer naar de eilanden voor de volgende dag. We lopen nog een stukje langs het meer en zitten een tijd te schrijven tot we allbei door en door koud zijn en op zoek gaan naar een warm cafeetje. De rest van de dag hoppen we van cafe naar cafe en restaurant, het is te koud om buiten te zijn. Een heerlijk rustig dagje dus.

Vandaag woensdag, gaan we naar de rieteilenden Usos en dan door naar Amantani waar we een nacht zullen verblijven bij een plaatstelijk gezin. We zijn nog geen 5min onderweg of de motor valt uit, er worden verschillende tasjes tevoorschijn gehaald met onderdelen en dan proberen ze hem te maken, zonder succes. Als ze de hoop hebben opgegeven en voor een andere boot willen bellen (ze hebben hier ook allmaal een mobiel) bukken 2 van de mede reizigers zich erover en hebben hem al snel aan de praat en kunnen we eindelijk vertrekken.

De Usos de rieteilanden zijn echt geweldig. We krijgen helemaal een uitleg van hoe ze ze maken, echt heel leuk. Eerst heb je dus 1m van iets van aarde en daarop nog 1m met riet in lagen om en om horizontaal en verticaal. Het loopt heel verend, maar daar wen je al snel aan. Na hier een tijdje te hebben rondgekeken, en uitgenodigd te zijn door een vrouw om in haar huisje te komen kijken, (met tv op zonne energie) gaan we weer verder.

Het is een heerlijk boottocht met schitterende vergezichten van ongeveer 3u naar Amantani. Hier aangekomen staat onze gastvrouw voor een nachtje al te wachten in prachtigetraditionele kleding en lopen we naar haar huis. Echt snel gaat het niet maar we komen er. Als mijn hart weer een beetje tot rust is gekomen krijgen we een lunch en ga we allebei even plat liggen. Als we weer een beetje zijn bijgekomen gaat we naar buiten, want het is hier zo mooi dat het zonde is om binnen te blijven. Beatriz komt aan met een kaartje van hoe we naar de reunies kunnen lopen, en waar je een uitzicht hebt over heel het eiland. Ze loopt een stukje mee en dan gaan we alleen verder.

Het is ongelooflijk tot waar je lichaamtoe in staatis, nog even geleden lagen we allbei nog helemaal buiten adem op bed en nu zijn we weer een berg aan het beklimmen, en nog een stijle ook. Maar goed na een tjd komen wij dan ook eindelijk boven en worden we beloond met inderdaad een prachtig uitzicht, en kan je zo ver kijken als je kunt over het meer heen. Hier blijven we een tijd zitten genieten en zien we nog een prachtige zonsondergang op het Titicacameer. Als het bijna donker is lopen we naar beneden, Jorinde was zo slim om een zaklamp mee te nemen. Dit gaat een stuk sneller we zijn zo beneden. Na het avondeten kruipen we allebei voldaan en doodop in bed.

De volgendedag moeten we dit prachtige eiland alweer verlaten.

Op de terugweg bezoeken we nog een eiland, bend de naam even kwijt. hier is een hele lange en hoge trap naar de top. We lopen hem een stuk op maar besluiten al snel om lekker terug naar benden te lopen en aan het water te gaan zitten. We hebben heerlijk op de rotsen naar het geluid van het water van het Titicacamer zitten luisteren en wat zitten lezene en schrijven, wat een rust!!!!!

De terugreis gaat goed en we zitten heerlijk in het zonnetje te genieten. Morgen nog een rustdagje en om nog wat dingen te regelen en dan vetrekken we zaterdag naar Copachabana in Bolivia.

hoop dat ik er morgen nog wat foto´s op krijg heb al 4 cafees gehad maar het lukt op het moment niet, die hebben jullie dus nog tegoed.

liefs