Na een kort nachtje voor ons allebei voor mij nog wat langer als voor Jorinde, want we hebben ons over laten halen om gisteravond nog mee uit te gaan, moeten we om 8u bij Inka Life zijn voor onze tour naar Machu Pichu.

Daar worden we naar ongeveer nog 20min te hebben gewacht opgehaald door een mini busje dat ons naar Hidorelactrica of zoiets zal brengen vanwaar we nog een stukje met de trein gaan naar Auguas Callientes.

Na ongeveer nog een uur stil te hebben gestaan en wat rondjes te hebben gereden opzoek naar een hotel waar nog 2 mensen stonden te wachten vertrokken we eindelijk uit Cusco . Het was een stel dat voorin moest zitten, en dat hebben we dan het eerste uur ook in geuren en kleuren mogen aanhoren hoe verot ze wel niet zat.

Maar goed wij zaten ook zowat met de knieen in de nek want het is allemaal nou niet bepaald op de westerse benen gebouwd. Het eerste stuk van de reis bragt ons naar de Secter Valley en verder. Na de eerste stop hebben Jorinde en ik ook van plek geruild en ga we weer verder de bergen in, na 2 reispillen ben ik nog steeds misselijk maar probeer ik me op de weg te concentreren voor zover ik die kan zien. De rit brengt ons helemaal naar de top van de bergen waar we in de verte de sneeuwe zien liggen en tussen de wolken doorrijden echt schitterend. Ongeveer halverwegen gaan we van de geasfalteerde weg af en gaan we verder op een smal onverharde weg, hier voel ik me wel beter op. Onderweg moeten we regelmatig een stroom water uit de bergen oversteken die over de weg heen een weg naar beneden zoekt. Na nog een kortje stop met een heerlijk inka cola ijsje moeten we nog ongeveer een uur rijden en dan zijn we in Santa Tereza waar we zullen gaan lunchen. Het is imiddels al 3u en hebben ook wel honger. In het restaurant komen we erachter dat het hier wemeld van de muggen en we er niks voor bij hebben, ik wordt dan ook helemaal lekgestoken. Na de lunch is het nog een keer een uurtje rijden en dan moeten we ons ook nog haasten voor de trein van half .

Maar we halen heb en kunnen heerlijk genieten van een rustige treinrit van een uurtje naar Auguas Callientes onze stop voor vandaag. Daar worden we opgewacht door 2 gidsen die ons via het bustsation (ik wist niet dat je ook met de bus omhoog kan klinkt er verlijdelijk) gaan we naar het restaurant waar we zullen eten, voor nog wat informatie, en dan worden we eindelijk naar ons hotel gebracht waar ik geniet van een heerlijke warme douche en nog even mijn ogen dichtdoe voor we gaan eten om 20:00.

Na het eten worden de tickets voor Machu Pichu uitgedeeld maar heel ons busje krijgt niks, blijkt even laten dat ze het geld ervoor nog niet binnen hebben en ze dus geen tickets voor ons kunnen kopen. De enige oplossing om er zeker van te zijn dat we morgen echt naar Machu Pichu kunnen is om nu zelf nog het geld te geven en dan te hopen dat we het morgen terug krijgen. Toevallig en gelukkig had ik nog aardig wat geld bij me gestoken en konden we zo onze tickets voorschietten. Door heel deze poppenkast lag ik uiteindelijk pas om 11u in bed.

Om 3u gaat de wekker alweer, na een ondbijt van een banaan meer kan ik niet weg krijgen maken we ons klaar om tegen 4u aan te kunnen lopen. Jorinde is er stug en zorgt ervoor dat ik ook echt ga lopen. We willen wat spullen in het hotel achterlaten, er is niemand te zien maar ik hoor een tv en ga kijken en roepen of er iemand reageerd. Dat is helaas niet het geval, ik stap een stukje de kamer in en zie een jongen in coma op bed liggen met een bak eten op zijn kop op de grond en de vork nog een stuk verder, hij is met geen mogenlijkheid wakker te krijgen dus besluiten we de sleutel maar op de ballie te leggen ente proberen of er bij hetrestaurant en ook hotel iemand is. Daar hebben we meer geluk en kunnen we toch nog een deel van onze spullen achter laten.

Eenmaal buiten wordt ik ook een beetje wakker en zie het al iets meer zitten, we lopen door een uitgestorven stadje opzoek naar de weg die ons naar Machu Pichu zal bregen. Na een tijdje laten we lichten achter ons en is het tijd om onze zaklampen tevoorschijn te halen. Ik hang mijn hoofdpijnlampje om mijn nek en ze lopen we verder op de weg die we denken dat goed is. We zien nog een stel achter ons lopen, daar wachten we voor de zekerheid even op om te vragen of we goed zitten, dat is zo dus lopen we verder het pikdonker in. We zijn allebei niet zo´n held in het donker dus schrikken we regelmatig van een of ander geluidmaar welopen stug door.

En dan komen we bij de eerste trap die ons omhoog brengt. Deze kom ik nog goed op en ben erg blij dat ik alleen de meter voor me zie want dan kan ik niet kijken hoever we nog moeten. Ik heb mijn horloge weer aan Jorinde gegeven want ken mezelf inmiddels en zo lopen we door. De eerste trap is niet zo lang en brengt ons weer naar de weg die we een stuk volgen tot de volgende trap. De trapen worden steeds langer dus stop regelmatig om even op adem te komen. Ik ben gelukkig niet de enige en passeer regelmatig mensen die ook even uit staan te hijgen. De trappen volgen zich steeds sneller op en we klimmen aardig omhoog. Op een gegeven moment komen we in een open stuk en zie prachtig de wolken tussen en rond de bergen hangen. Het is echt heerlijk dat het nog zo donker koud en vochtig is, al staat het zweet toch echt overal. Ik heb op de pijltjes ook nummers ondekt die aftellen zo kan ik toch nog een beetje zien hoe ver het nog is. Het begint al wat licht te worden en de laatste maar ook de monsterlijkste trap kunnen we zonder lampje lopen en dan komen we eindelijk boven. Ik vind dat ik het heel goed heb gedaan moet alleen mijn ademhaling onder controle krijgen dat is het hem vooral. We hebebn het in1 uur en 40 minuten gelopen best goed.

We gunnen onzelf even een moment om te zitten en wat te eten. En trek snel een sjaal en jas aan want koel heel snel af en dan gaan we in de rij staan. Tegen zessen komt de bus aan met Carlos de gids en onze tickets en kunnen we mooi om 6u mee naar binnen lopen. Daar moeten we nog even wachten tot de groep compleet is maar kunnen zo onze ogen voor het eerst over Machu Pichu laten glijden die nog half achter de wolken schuil gaat, echt schitterd.

Als de groep compleet is wordt hij opgesplits in 2 groepen een engels en een spaanse, wij besluiten dapper om bij de spaanse te gaan. Na eerst een halfuur uitleg te hebben gehad over de geschiedenis en ik mijn gedachten lekker laat afdwalen en geniet van het hier zijn en de wolken die langsdrijven en het zonnetje dat zijn best doet om erdoorheen te komen luisterd Jorinde aandachtig naar het verhaal. Hierna hebben we nog 1,5 uur een rondlijding door de stad langs de balangrijkste plekken, ik ben zo kapot dat ik me moeilijk kan concentreren en gewoon overal geniet van het uitzicht en het hier zijn.

Na alle uitleg hebben we zelf nog 2 uurtjes voordat we weer naar benden moeten lopen. We besluiten om omhoog te lopen voor het overzicht over Machu Pichu. Als ik dat zie dan voel ik pas ik ben echt in Machu Pichu, super. Hier heb ik een hele tijd zitten genieten terwijl Jorinde nog een stukje verder omhoogloopt. En dan is het alweer tijd om aan de afdaling te beginnen.

Het is inmiddels snikheet, ik bind mijn sjaal om mijn hoofd en zo zetten we onze eerste stappen op de trap naar beneden. Je moet regelmatig van been wisselen want al die onregelmatige trappen zjn nou niet echt goed voor je knieen. Als we rond de helft zijn begin ik maar Jorinde ook aardig op het einde te lopen, als ik stil sta sjeeken mijn benden helemaal dus kan ik maar beter in beweging blijven. Eindelijk hebben we de laatse strap gehad en nu moeten we alleen nog een stuk terug lopen naar het stadje, dat gaat erg langzaam. Onderweg komen we nog water tegen waar we heerlijk ons hoofd wat me kunnen afkoelen en dan komen we eidelijk aan in Auguas Callientes. Ik had mezelf een heerlijk waterijsje beloofd, hebben ze ze nergens dat was wel even een teleurstelling. Na nog wat eten en drinken te hebben ingeslagen voor de terugreis is het echt tijd om terug naar het restaurant te gaan om onze spullen en het treintickets op te halen. Waarna we ons weer meteen omhoog moeten hijsen om naar de trein te lopen waar we ons einelijk neer mogen laten ploffen en trots mogen zijn op onze prestatie van vandaag want bijn iedereen is met de bus terug naar beneden gegaan.

In de trein probeer ik wat te eten en te slapen en dan zijn we alweer aangekomen op de plak waar we verder met het busje moeten. Ik had bedacht dat ik wel voorin wou zitten liever slecht zitten dan weer heel de weg misslijk. Maar het blijkt dat we voorin echt heel rilex kunnen zitten. We stouwen onze tassen en jassen onder onze voeten en zitten zo nog beter als achterin. Als de 2 aankomen die op de heenweg voorin hadden gezeten, blijkt dat ze dat weer willen en naast elkaar willen zitten, ik geef en niet aan toe en blijf lekker zitten waar ik zit.

We zijn allebei weer helemaal wakker en kunnen lekker kletsend van het uitzicht en de rit zonder misselijkheid genieten. Na een tijd te hebben gereden begint het heel hard te waaien en te regenen. Na een tijd staat er een auto stil op de weg en zien we voor ons hoe een berg lawine zich naar benden zet. De auto´s hopen zich aardig snel op en een aantal mannen gaan in de stromende regen kijken hoe het ervoor staat. Het blijft zich maar bewegen en er komen regelmatig flinke keien naar benden zetten. Het is de enige weg dus zit er niks anders op dan te wachten op de hulptroepen om de weg weer vrij te maken. Voor ons stop een taxi en stapt er een jongen in zijn box uit die zich doodleuk in de regen gaat staan wassen en dan weer zeiknat terug in detaxi stapt, haha iedereen moest erg laggen. Na ongeveer een half uur te hebben gewacht komt er een vrachtwagen in beweging die zich eroverheen waagt, er volgt nog een vrachtwagen en zo is er een weg geslagen tussen al het zand en stenen. De auto´s en busje beginnen zich er ook overheen te wagen al beweegt het nog steeds.

Onze chaufeur gaat de gok ook wagen en rijd er met bibberende handen overheen, maar alles gaat gelukkig goed. Nog even de banden controleren of er gaan stenen tussen zitten en dan kunnen we verder rijden. Heel de weg verder komen we veel stenen en zand tegen op de weg maar daar is wel doorheen te rijden. We rijden langs een prachtige berg met sneeuw als het al donker begint te worden. We hadden om 7u afgesproken met nog want mensen van school om te gaan eten maar dat gaan we niet halen en kunnen ze verder ook op geen manier berijken dus is het hopen dat ze zo slim zijn om de conlusie te trekken dan we vertraagd zijn.

We komen uiteindelijk rond 8u aan in Cusco en stappen minden stijf uit dan ik had gedacht, snel zoeken we nog even wat te eten en dan gaan we snel naar huis om een douch te nemen en te slapen want morgen moeten we weer vroeg op voor de bus naar Puno.

Alles bij elkaar was het doodvermoeiend maar oh zo mooi leuk en de moeite waard, echt geweldig. Al is een langer stuk met de trein wel aan te raden, we hebben nu 2x 7tot8 uur in de bus gezeten. (De foto´s volgen nog.)