Op zondag avond om 9u staan we op de bus te wachten. De bus is mooi optijd alleen blijven we nog een half uur staan voordat we vertrekken. Bij het instappen werd ons al verteld dat de weg wel begaanbaar was maar heel voorzichtig!!!

We hebben pas een paarhonderd meter afgelegd als ik van links heel hard een witte auto op de kruising af zie rijden, een paar seconden later horen en voelen we de bus hard remmen ter gevolg een harde dreun! De auto is aan de zijkant tegen de bus aangereden. Als hij een stukje opzij rijdt kan ik goed zien dat de voorkant behoorlijk is toegetakeld en krijg dan ook van verschillende mensen een camera in mijn handen met de vraag of ik een foto wil maken, hierop reageerd de bestuurder niet al te sportief. Zo hebben we in de laatset busrit nog een botsing meegemaakt maar gelukkig kunnen we na een paar minuten onze reis naar Villazon de grens van Bolivia voortzetten!

Ik ben blijkbaar toch snel ingesukkeld want toen ik wakker werd was het 1u en stonden we stil en wer ons verzocht om allemaal uit te stappen. Voor ons stond al een bus stil en waren alle mensen bezig om de weg te verharde met de takken van de omringende struiken. Stonden we daar in de middel of nowere in de motregen om 1u s´nachts. Toen de weg genoeg verstevigd was en de bus weer grip kreeg mochten we erin.

Ik was al in de bus gaan zitten terwijl Jorinde nog buiten stond toen de bus weer ging rijden en begon met het passeren van een vrachtwagen,wat helaas niet helemaal goed ging, we raakte een stukje van de weg. Er gingen allemaal nare gedachten door me heen maar toen ik naar buiten keek zag ik een grote zandwand dus als we helemaal uitglipte en weggleden dan was dat in ieder geval niet ver. Een paar mannen stonden weer buiten droog zand voor de wielen te gooien en zo kwamen we na 2 mogingen weer op de weg en kon de rest ook instappen en onze weg vervolgen over de glibberige modderweg.

Het duurde niet heel lang of de bus begon zijn grip op de weg weer te verliezen, De mannen stapte weer uit en zo zijn we zo´n 3 keer vooruit gekomen door droog zand op de weg te strooien totdat we echt omhoog moesten en we echt niet meer verder kwamen. De mannen stapte weer uit en verdwenen in de verte. Zo´n 1,5u later kwamen ze weer terug en vertelde ze ons dat we weer uit moesten stappen. Dat vond ik helemaal niet erg want we zaten ook nog eens in de krapste bus ooit dus had wat last van mijn knieen. Stonden we daar buiten in de regen om 3u s´nachts en moesten we een stuk lopen ,over de modderige weg glibberde we voort met de bus achter ons aan tot we droger zand berijkte.

We mochten weer instappen een beetje nat van de regen en met modderige schoenen. Ik was snel weer in slaap gevallen en zo hobbelde we door, voelde me af en toe net een yelli pudding ;). Ben nog wel een paar keer wakker geweest maar we hobbelde rustig voort, werd pas echt wakker rond 7u. Weer helemaal in een nieuw landschap. Om 8u stopte we in Tupiza en konden we er weer even uit en naar de wc, waarna iedereen vol overgaven zijn schoenen probeerde uit te stampen tewrijl de vrouwen de stoep maar schoon bleven vegen!

Rond 9u vervolgde we onze weg naar Villazon waar we rond 11u aankwamen maar 5u later dan gepland. Hier hijsen we onze rugzakken op de rug en lopen de resterende 5 blokken naar de grens met Argentina en hebben we het gelukkig allemaal zonder kleerscheuren gehaald en met weer een ervaring rijker in het altijd verassende Bolivia wat we nu helaas gaan verlaten.

Bij de grens aangekomen hoeven we niet al te lang te wachten op de uitgans stempel, bij mij keken ze gelukkig niet raar op maar bij Jorinde snapte ze het toch niet helemaal maar gelukkig was er een inteligente vrouw die het even duidelijk aan de betreffende beamte uitlegde. Zo kunnen we met de uitganstempel in de paspoorten in de rij gaan staan om Argentina in te gaan. Ook hier vlot het vrij vlot. We hebben allbei een stempel te pakken voor 90 dagen en Jorinde ook al twee complimenten over haar ogen, zo weet je wel meteen wat voor land we ingaan haha. Nu nog in de rij voor de tassen controle maar ook dit is niks vergeleken mijn andere ervaring bij de grens. Alles bij elkaar zijn we maar 1,5u kwijt met de grens periekelen.

Aan de andere kant nemen we een taxi die gelukkig nog Bolivianos aanneemt en zetten we onze reis voort naar het busstation. We zijn de taxi nog niet uit of we hebben van 5 verschillende mannen alle mogenlijke bestemmingen gehoord waar we heen kunnen. Ik besluit om naar Flecha te gaan want die kende ik al en we kopen 2 tickets voor de bus van half 3. Buiten gaan we nog even lekker op de tassen zitten en een broodje eten tewrijl we ondertussen in de lonely kijken waar we willen gaan slapen in Salta. Als ik op mijn horloge kijk spring ik ineens op met shit, we hebben hier 1u tijdverschil, waarop we snel de tassen opgooien en naar de bus rennen die we zo nog net optijd halen, en ons nestelen in de heerlijkde bus en zo samen onze eerste busrit Agentina in maken.